فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در فلسفۀ سیاسی غرب، مفهوم «داوری» همواره به‌عنوان یک «حق» درنظر گرفته شده که با وضعیت مدنی درهم‌تنیده است. به تعبیر کانت، اساساً وضعیت مدنی به معنای حق مشاجره و رقابتِ «داوری مردم» و «حاکمان» با یکدیگر است؛ حقی که به‌واسطۀ آن و به‌صورت خودآیین، داوری مطلوب را در زندگی مدنی به‌کار ببرند. مفهوم داوری سرنوشت دیگری نیز داشته است؛ اینکه آیا «ادراک و دریافت ما از چیزها»، باید تابع الگوها و استانداردهای ثابت از قبل تعیین‌شده باشد یا هر شهروند داوری خاص خودش را می‌سازد. ازاین‌رو داوری سیاسی از جهتی اساسی و انتقادی با تعددگرایی یا تکثرگرایی پیوند می‌خورد، چراکه بسیاری از متفکران سیاسی وجود استانداردهای واحد در امر داوری را خالی از اشکال نمی‌دانند. هانا آرنت و مارتا نوسبام از جملۀ این فیلسوفان هستند که مواجهه‌ای فلسفی و سیاسی را با مفهوم داوری آغاز کرده‌اند. این دو متفکر تحت تأثیر مفهوم «فرونسیسِ» ارسطویی و کارکرد آن در شرایط و موقعیت‌های خاص و تغییرپذیر، می‌کوشند برداشتی تعددگرا از داوری سیاسی ارائه دهند که در پی استوارسازی زندگی خوب و سعادتمندانه بر مبنای قرائتی سیاسی/هنجاری است. در این مقاله ابتدا نسبت داوری و تعددگرایی سنجیده شده و پس از آن آن وجوه اشتراک و افتراق این دو فیلسوف در این زمینه ارزیابی می‌شود.