.طراحی مدل بهینه انعطاف پذیری منابع انسانی در سازمان تأمین اجتماعی به روش استنتاج فازی

نویسندگان

1 گروه مدیریت، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران

2 گروه مدیریت، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران

3 گروه برنامه ریزی علوم تربیتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران

4 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران

doi
چکیده

چکیده هدف: هدف این پژوهش طراحی مدل بهینه انعطاف­پذیری منابع انسانی در سازمان تأمین اجتماعی به روش استنتاج فازی می‌باشد. پژوهش حاضر به‌صورت پژوهش ترکیبی (کیفی- کمّی) انجام‌شده است. روش: بر این اساس در بخش اول تحقیق به‌منظور ارایه مدلی جامع از انعطاف­پذیری منابع انسانی، از روش پژوهشی کیفی فراترکیب سندلوسکی و باروسو (2007) استفاده‌شده است. یافته­ها: بدین ترتیب که بعد از شناسایی مقولات، مفاهیم و کدهای انعطاف­پذیری منابع انسانی، مدل مفهومی اولیه تحقیق شکل گرفت. در بخش دوم پژوهش به‌منظور ارایه ترکیب مطلوب مؤلفه­های مدل به‌گونه‌ای که بتوان انعطاف­پذیری منابع انسانی را بهینه نمود از روش مدل‌سازی ریاضی (سیستم خبره فازی) استفاده گردید. جامعه آماری پژوهش در مرحله مدل‌سازی ریاضی متشکل از خبرگان دانشگاهی و مدیران سازمان‌ تأمین اجتماعی به تعداد 20 نفر می‌باشد. نتیجه: نتایج بخش اول تحقیق نشان می­دهد که مدل مفهومی اولیه تحقیق با استفاده از روش فراترکیب، متشکل از شش بعد اصلی، 8 مؤلفه و 21 کد (شاخص) می­باشد. همچنین نتایج بخش دوم تحقیق نشان می­دهد که اگر کارکنان سازمان­ تأمین اجتماعی؛ 1/11 درصد به بعد انعطاف­پذیری وظیفه­ای، 3/12 درصد به بعد انعطاف­پذیری ارتباطی، 6/34 درصد به بعد انعطاف­پذیری مهارتی، 5/31 درصد به بعد انعطاف­پذیری رفتاری، 8/3 درصد به بعد انعطاف­پذیری شناختی و 4/6 درصد به بعد انعطاف­پذیری اخلاقی توجه و تمرکز نمایند آنگاه انعطاف­پذیری منابع انسانی آن­ها به میزان 9/60 درصد بهینه می­شود.