تبیین پیشرانهای اجتماعی و اقتصادی تعمیق پدیده بیکاری در کرمانشاه
نویسندگان
1
2
doi
10.22084/csr.2020.20013.1706چکیده
در حالی که در بازه زمانی بین سالهای 1384 تا 1397 نرخ بیکاری در کشور حدود 12 درصد و نسبتاً ثابت است؛ این شاخص در برخی از استانها ازجمله کرمانشاه، دارای نرخی صعودی بوده و از متوسط کشور فاصله زیادی گرفته است. مقاله پیش رو برگرفته از پژوهشی است که با هدف بررسی متغیرهای خاص تأثیرگذار بر تشدید این پدیده در استان کرمانشاه، با بهرهگیری از روش کیفی به انجام رسیده است. برای شناسایی متغیرهای تأثیرگذار چهارده مصاحبه عمیق نیمه ساختارمند با خبرگان دانشگاه، دولت و بخش خصوصی در حوزههای مختلف جامعهشناسی، اقتصاد، مدیریت و علوم سیاسی صورت پذیرفت. کدگذاری دادهها براساس تحلیل محتوای کیفی، منتج به تعیین 345 رمز شد که در 45 مقوله و نهایتاً در 6 عامل طبقهبندی شدند. سپس نتایج از طریق جلسات هماندیشی و همچنین پرسشنامهای محقق ساخته از طریق نمونهای 109 نفری بررسی شد تا یافتههای فاز قبلی پژوهش از نظر خبرگان، مورد بررسی و تبیین قرار گیرد. بهصورت خلاصه یافتههای این پژوهش مؤید این واقعیت است که مجموعه عواملی بهصورت چندبعدی، چند متغیره و پیچیده موجب بروز و تشدید بیکاری در استان کرمانشاه شدهاند؛ ازجمله این عوامل میتوان به متغیرهای فرهنگی و اجتماعی، سیاسی- اداری، متغیرهای مدیریتی، عوامل سطح بنگاه و عوامل اقتصادی اشاره کرد که در طیفی از تأثیرگذاری مستقل یا درهمتنیده ایفای نقش میکنند. آنچه حائز اهمیت است لزوم بازنگری و تغییر جدی در حوزه متغیرهای سیاسی اداری در ایفای نقش دولت برای کنترل بیکاری در این استان است؛ چراکه نتایج مطالعه نشان داده است که از یکسو حوزه سیاسی- اداری در ایفای نقش ذاتی خود در زمینه موردمطالعه، دچار ناکارآمدی بوده و ناخواسته خود نقش تسهیل گر برای تعمیق بیکاری را ایفا میکند و از سوی دیگر این حوزه توان و مسئولیت هدایت، سیاستگذاری و اثرگذاری بر متغیرهای مختلف تأثیرگذار بر اشتغال را داراست.