بررسی تأثیر دینداری بر تجربه احساس شرم و حیای شهروندان (مطالعه موردی: شهروندان 15 سال به بالای شهر اصفهان)
نویسندگان
1
2
3
doi
10.22084/csr.2017.13414.1296چکیده
هدف این مقاله شناخت رابطه دینداری با تجربه احساس شرم و حیای شهروندان است، دینداری با چهار شاخص «اعتقادی، مناسکی، عاطفی و پیامدی» به عنوان متغیر مستقل پژوهش و تجربه احساس شرم با شاخصهای، حس شرم و حیای فردی شامل «بازدارندگی، حیای درونی و شرم بیرونی» و حس شرم و حیای اجتماعی شامل «ترسِ از دست دادنِ اعتبار اجتماعی» متغیر وابسته تحقیق میباشند؛ و پاسخ به این سؤال است که: آیا دینداری شهروندان بر تجربه احساس شرم و حیای آنها تأثیر دارد؟ اگر اثر و رابطهای وجود دارد تبیین اجتماعی و جامعهشناختی آن چگونه خواهد بود؟ جامعه آماری پژوهش حاضر، شهروندان 15 سال به بالای شهر اصفهان است و نمونه آماری آن، تعداد 388 نفر، معین شد و با استفاده از نظریات جامعهشناسان و دیگر نظریهپردازان اقدام به طراحی و تدوین پرسشنامه و توزیع و جمعآوری آن بین افراد نمونه آماری گردید، برای تجزیهوتحلیل اطلاعات نیز از نرمافزار spss و جهت بررسی تأثیرپذیری متغیر تجربه حس شرم و حیا از دینداری، از رابطه همبستگی استفاده شد، نتایج تحقیق نشان میدهد بین دینداری و همچنین هر یک از ابعاد چهارگانه آن با میزان حس شرم و حیای شهروندان رابطه معناداری وجود دارد. لذا پیشنهادِ اقدام، برای تقویت دینداری و مؤلفههای آن، جهت ارتقای اخلاق اجتماعی میگردد.