حق بر ورزش، تفریح و اوقات فراغت افراد معلول از منظر اسناد ملی و بین اللملی حقوق بشر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
2 استاد دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
3 دانشیار مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
4 استادیار مدیریت ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
doi
10.22089/smrj.2023.14320.3835چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی حق بر ورزش، تفریح و اوقات فراغت افراد معلول از منظر اسناد ملی و بین المللی حقوق بشر بود. این پژوهش از نوع کیفی بود و با روش تحلیل محتوا انجام شد. جامعه آماری کلیة قوانین و مقررات ملی و بین المللی مرتبط با حق بر ورزش، تفریح و اوقات فراغت افراد به طور عام و قوانین و مقررات مربوط به معلولین به طور خاص بود. ابزار گردآوری دادهها چک لیست کدگذاری بود. برای اطمینان از صحت اطلاعات ثبت شده و جلوگیری از تعصبات و نظرات شخصی از 3 کدگذار برای تعیین ضریب توافق بین کدگذاران استفاده شد. یافتهها نشان داد با وجود اینکه در قوانین و مقررات ملی و بین المللی متعددی بر این موضوع تأکید شده است اما سازمانها و نهادهای فعال در حیطهی ورزش، تفریح و اوقات فراغت به وظایف خود در برابر معلولین، آن طور که شایسته است عمل نکرده و شرایط را برای بهرهمندی معلولین از امکانات ورزشی و تفریحی مهیا نکردهاند. بنابراین میطلبد که نگاه ترحمآمیز به افراد معلول به نگاه حق مدارانه تغییر یابد، تعارضات بین قوانین برطرف شده و قوانین دارای ضمانت اجرا گردند و افزون بر اینها، نهاد نظارتی مستقلی بر اقدامات دستگاهای مسئول و اجرای درست قوانین توسط آنها نظارت داشته و در صورت تخلف با آنها برخورد قانونی صورت گیرد.
