رابطه عدالت آموزشی و خشونت (مطالعه موردی: مدارس متوسطه دوم، ناحیه یک شهرکرد)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد خوراسگان)، اصفهان، ایران
2 دانشآموخته کارشناسی مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی شهرکرد، ایران
3 استادیار جامعهشناسی، گروه مدیریت جهانگردی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
doi
10.22034/jscc.2022.18653.1036چکیده
زمینه و هدف: جامعه جدید از جنبههای گوناگون دستخوش تغییر است و یکی از زمینههای مهم تغییر که تا حد زیادی بستر جامعه آتی را نیز معین میکند، عدالت آموزشی است. هدف این مطالعه، شناخت و اطلاع از وضعیت عدالت آموزشی و ارتباط آن با خشونت در میان دانشآموزان مقطع متوسطه دوم در شهرکرد بوده است. روش و دادهها: مطالعه حاضر پیمایشی و توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری در این پژوهش، کلیه دانشآموزان ناحیه یک (متوسطه دوم) به تعداد 5075=N و نمونه آماری منتخب بر اساس فرمول کوکران 360 نفر بوده است که به شیوة تصادفی و از روش خوشهای استفاده شده است. برای جمعآوری اطلاعات از پرسشنامه استاندارد خشونت و پرسشنامه محقق ساخته عدالت آموزشی استفاده شده است. یافتهها: ضریب همبستگی بین تاکتیکهای تعارض، کلامی-روانی و فیزیکی با عدالت توزیعی، رویهای و تعامل در سطح 05/0≥p معنیدار بوده است. مدل نهایی نشان داد که ضریب تأثیر عدالت آموزشی بر خشونت، 460/0- بوده است که در سطح 01/0 معنادار بوده است. بحث و نتیجهگیری: بنابراین بین تاکتیکهای تعارض، کلامی-روانی و فیزیکی با عدالت توزیعی، رویهای و تعاملی، رابطه معنیدار معکوس وجود دارد؛ یعنی هرچه عدالت در آموزش افزایش یابد، میزان خشونت در هر یک از سه بعد فوق کاهش مییابد. پیام اصلی: این تحقیق نشان داد که کاهش عدالت در آموزش منجر به افزایش خشونت در بین دانشآموزان میشود و با افزایش ابعاد عدالتآموزشی، خشونت در هریک از ابعاد خشونت فیزیکی،کلامی-روانی و تاکتیکهای تعارض،کاهش مییابد.