موانع ادغام اجتماعی نوجوانان افغانستانی در جامعه ایرانی (مطالعه موردی شهر تهران)

نویسندگان

1

2

3 دانشگاه تهران

doi
چکیده

مهاجرت بین­المللی پدیده­ای است کهن که به شکل­‌ها و هدف­های گوناگون انجام گرفته و به دلایل مختلف همچنان ادامه دارد. به­دلیل گستردگی مهاجرت در دنیای امروز، همه جوامع بشری به­نحوی با چالش­های مربوط به مهاجرت روبه­رو هستند، ماهیت مهاجرت اغلب با دشواری­هایی برای مهاجرین همراه است و نوجوانی به­عنوان دوره­ای حساس و دارای مسائل ویژه خود، آن هنگامی‌که با مهاجرت پیوند می­خورد، منجر به مشکلات متنوعی می­شود. بیش از سی سال است که مهاجران افغانستانی در جامعه ایران حضور دارند. در این پژوهش با روش نظریه زمینه­ای با 30 نفر نوجوان افغانستانی مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته انجام شد. تحلیل داده­‌ها به روش اشترواس و کوربین به­منظور شناخت موانع ادغام اجتماعی صورت گرفت. مهمترین موانع ورود نوجوانان افغانستانی به جامعه میزبان از نظر خودِ آن‌ها عبارت بودند از نداشتن مهارت‌های اجتماعی در روابط خود، مقاومت خانواده­‌ها در برابر تغییر، تجربه تبعض، توهین، طرد شدن و برچسب­های اجتماعی در جامعه. در نهایت نتایج حاصل نشان داد که این موانع وابسته به شخص نوجوان، خانواده وی، جامعه میزبان، جامعه میهمان و قوانین مهاجراتی است. بر همین اساس به­منظور تسهیل ورود این افراد به جامعه می­توان در هر یک از ابعاد مطرح‌شده، برنامه­ای مناسب تدوین نمود.