تأثیر بازخورد هدف مسیر شغلی بر پایستگی تحصیلی: نقش میانجی فاصله با هدف مسیر شغلی و استرس مسیر شغلی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مشاوره شغلی دانشگاه اصفهان
2 استادیار گروه مشاوره دانشگاه اصفهان،اصفهان،ایران
doi
چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجیگری فاصله با هدف مسیر شغلی و استرس مسیر شغلی در رابطه با بازخورد هدف مسیر شغلی و پایستگی تحصیلی دانشآموزان است. روش پژوهش از نوع همبستگی با استفاده از مدلیابی علی است. جامعهی آماری این پژوهش، شامل کلیهی دانشآموزان پایهی چهارم دبیرستان شهر اصفهان در سال تحصیلی 96-1395 بود. از این جامعه نمونهای به حجم 450 دانشآموز (50% پسر و 50% دختر) به روش نمونهگیری طبقهای تصادفی انتخاب شد. بهمنظور گردآوری دادهها از مقیاس پایستگی تحصیلی (دهقانیزاده و حسینچاری، 2012)، مقیاس بازخورد هدف مسیر شغلی (هو، کرید و هود، 2016)، مقیاس فاصله با هدف مسیر شغلی (کرید و هود، 2015) و پرسشنامهی استرس دانشگاهی کرهای (چوی و همکاران، 2011) استفاده شد. دادهها به روش تحلیل مسیر و آزمون بوت استرپ با استفاده از نرمافزار Amos تحلیل شد. نتایج نشان داد فاصله با هدف مسیر شغلی در رابطهی زیرمقیاس بازخورد منفی در مورد پیشرفت با پایستگی تحصیلی، نقش میانجی کامل داشت؛ ولی دو زیرمقیاس دیگر بر پایستگی تحصیلی، اثر غیرمستقیم داشتند. استرس مسیر شغلی در رابطهی زیرمقیاس بازخورد منفی در مورد پیشرفت با پایستگی تحصیلی، نقش میانجی کامل داشت؛ ولی دو زیرمقیاس دیگر بر پایستگی تحصیلی، اثر غیرمستقیم داشتند؛ در نتیجه به منظور تقویت پایستگی تحصیلی دانشآموزان چهارم دبیرستان باید به نقش استرس مسیر شغلی، فاصله با هدف مسیر شغلی و بازخورد هدف مسیر شغلی توجه داشت.