سازمان بینالمللی دریانوردی و چالشهای زیستمحیطی در خلیجفارس
نویسندگان
1 دانشیار روابط بینالملل دانشگاه علامه طباطبائی
2 دانش آموخته ارشد روابط بینالملل دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22059/jpq.2020.238953.1007110چکیده
خلیجفارس از نظر جغرافیای سیاسی، استراتژیک و انرژی، پهنۀ آبی مهم و حساس در دنیا محسوب میشود و بهعنوان دریایی نیمهبسته دارای اکوسیستم منحصربهفردی در میان حوزههای آبی جهان است. علیرغم این مزایا متأسفانه این خلیج به مدفنی برای آلایندههای بسیار خطرناک تبدیل شده است. همچنین وضعیت جغرافیایی خلیجفارس تأثیر آلودگی را بر محیطزیست تشدید میکند. سازمان بینالمللی دریانوردی بهعنوان یکی از سازمانهای تخصصی سازمان ملل متحد در زمینۀ مسائل زیستمحیطی، برای حل مشکل آلودگی محیطزیست خلیجفارس، وظیفۀ نظارت، پیگیری و بهروز درآوردن مفاد کنوانسیونها و همچنین تدوین مقررات جدید را عهدهدار است. معرفی منطقۀ خلیجفارس بهعنوان یکی از مناطق ویژۀ دریایی و نیز کنوانسیونهای دیگر زیستمحیطی سازمان بینالمللی دریانوردی در تعامل با سازمان بنادر و دریانوردیمتولی خود در ایران در همین راستا ارزیابی میشود. سؤال اصلی این تحقیق این است که سازوکارها و مکانیسمهای سازمان بینالمللی دریانوردی چه نقشی در جلوگیری از آلودگی محیطزیست دریایی خلیجفارس داشته است؟ و در جواب به این سؤال این فرضیه مطرح میشود که با اجرا شدن استانداردها و ضوابط زیستمحیطی سازمان بینالمللی دریانوردی در بنادر خلیجفارس در ایران از آلودگی بیشتر آبهای خلیجفارس جلوگیری بهعمل آمده است. برای دستیابی به این هدف از چارچوب نظری نهادگرایی نئولیبرال استفاده میکنیم.