شمایل نگاریِ دینی در هنر بودایی (شمایل شناسی اَوَلوکیتشوره)
نویسندگان
1 دانش آموختۀ کارشناسی ارشد ادیان و عرفان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
2 دانش آموختۀ کارشناسی ارشد ادیان و عرفان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
3 استادیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
doi
10.22059/jrm.2019.254565.629768چکیده
شمایلنگاری دینی، فصلی از هنر قدسی است و برای سنتهای دینی از ارزشهای تعلیمی، تبلیغی، آیینی و تجربی بالایی برخوردار است. این شاخۀ هنری در بودیسم مهایانه جایگاه و اهمیتِ ارجمندی داشته و مخصوصاً در نگارگری بودیستوهها بهخوبی متجلی است. پژوهش حاضر به روش اسنادی و اساساً با هدف نشان دادن شمهای از تبلور قداست در هنر بودایی انجام گرفته است و یافتههای آن نشان میدهد که گرچه بودیسم سنتی به دلیل فقدان رمزپردازیهای اساطیری و متافیزیکی عاری از هرگونه تمثالپرستی بود، لکن بودیسم متأخر تحت تأثیر هنر یونانی گندهاره و ماتورا، دیانت ایرانی و تحولات الهیاتی درونی از جمله خلق آموزۀ تریکایه و با ضرورتِ تسکین روح تشنۀ سالکان بودایی، به شمایلنگاری روی آورد. در این جستار برای نمونه، رمزپردازی، نمادگرایی و شمایلشناسی بودیستوه اَوَلوکیتشوره مورد واکاوی اجمالی قرار گرفته است و بنابر یافتهها ظاهراً در شمایلنگاری اَوَلوکیتشوره، تسبیح، نیزۀ سهشاخه، شمشیر، وَرَدَـ مودرَه، عصای الماس شاهی و نیلوفر آبی کاربرد غالبی دارند و هر یک وجهی از وجوه خویشکاری او را برمیتابد.