بایستههای برنامهریزی توسعه با توجه به تجارب کشورهای منتخب: با تأکید بر مادۀ 150 قانون برنامۀ پنجم توسعه
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق و علوم سیاسی دانشگاه یزد
2 استادیار مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی
doi
10.22059/jpq.2020.242145.1007138چکیده
با اینکه ایران 8 سال زودتر از ژاپن، 14 سال زودتر از کرۀ جنوبی و 5 سال زودتر از چین تدوین قانون برنامه برای توسعۀ ملی را آغاز کرده، برخی از مهمترین اهداف توسعۀ ملی همچنان محقق نشدهاند. پژوهش حاضر تلاش دارد ابتدا بهشکلی مختصر، به محتواپژوهی برنامههای توسعه در سه کشور ژاپن، کرۀ جنوبی و چین بپردازد تا نشان دهد که رویکرد اصلی برنامههای توسعه در این کشورها چه بوده است. این سطح از تحلیل، با نشان دادن محورهای اصلی برنامهنویسی موفق برای توسعه، به فهم گام دوم تحلیل، یعنی محتواپژوهی موردی قانون برنامۀ پنجم توسعه کمک میکند. در گام دوم، مادۀ 150 «قانون برنامۀ پنجسالۀ پنجم توسعه» بهعنوان یکی از مهمترین مواد برنامۀ توسعۀ پنجم، تحلیل و آسیبشناسی شده است. برای آسیبشناسی نظاممند، ضمن ردیابی احکام مندرج در مادۀ 150 قانون برنامۀ پنجم در قانون برنامۀ ششم، این مادۀ قانونی با موارد مشابه در برنامههای توسعۀ برخی از کشورهای موفق مانند ژاپن، کرۀ جنوبی و چین مقایسه و تلاش شده به برخی پیشنهادهای کاربردی اشاره شود.