بررسی تطبیقی دیپلماسی علمی ایران و ترکیه بهمنظور دستیابی به مرجعیت علمی در منطقۀ خاورمیانه
نویسندگان
1 استادیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد تاکستان
2 دانش آموختۀ کارشناسی ارشد گروه مطالعات منطقه ای دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22059/jpq.2019.215572.1006898چکیده
رقابت در کسب مرجعیت علمیو اثرگذاری مؤثر بر سایر کشورها، با ابزارهای علم و فناوری و بهویژه در قالب دیپلماسی علمی، موضوعی است که طی سالهای اخیر مورد توجه اغلب کشورهای منطقه، بهویژه جمهوری اسلامی ایران و ترکیه قرار گرفته است. بر این اساس، مقالۀ حاضر این پرسش اصلی را مطرح میکند که «چگونه ایران و ترکیه از ظرفیتهای دیپلماسی علمی بهمنظور دستیابی به مرجعیت علمی در منطقۀ خاورمیانه بهرهگیری میکنند؟». فرضیۀ مقاله با استخراج یافتههای خود به روش توصیفی- تحلیلی و از طریق تطبیق فعالیتهای ایران و ترکیه در دستیابی به مرجعیت علمی در منطقه بیان میکند: «بهرهگیری از ظرفیتهای دیپلماسی علمی همچون همکاریهای مشترک علمی، جذب نخبگان و برنامههای مبادله در قالب پروژههای دانشگاهی و پژوهشی، تأسیس دانشگاههای بینالمللی و تنوعبخشی به مقاصد گردشگری علمی قادر است کسب جایگاه مرجعیت علمی کشورهای مذکور را تسریع و تسهیل کند».