اقلیتشدن بهمثابۀ کنشی انقلابی مقدمهای بر ایدۀ «دموکراسی اقلیتی»
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دکتری علوم سیاسی(گرایش اندیشه) دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpq.2018.134431.1006637چکیده
در روزگار ما شاید بیش از هر مقطع تاریخی دیگری مسئلۀ اقلیتها ذهن اندیشمندان و دستاندرکاران سیاست را درگیر کرده است. اینکه اقلیتها چه نقش و جایگاهی در پیشبرد پروژۀ دموکراسی دارند؟ پرسش اصلی این مقاله است. در این مقاله ضمن ارائۀ تعریف جدیدی از مفهوم اقلیت که الهامگرفته از فلسفۀ سیاسی دلوز و گوتاری است تلاش میکنیم تا ابعاد گوناگون «موقعیت ویژۀ» اقلیتها در جوامع دموکراتیک امروزی را بررسی کنیم. بر مبنای چشماندازی که در برابر ما گشوده خواهد شد، سیاست بدیلی را برای دفاع از حقوق اقلیتها پیشنهاد خواهیم کرد که نه تنها جایگزینی کارآمد برای جنبشها و جریانهای اجتماعیسیاسی ملهم از «سیاست هویتی» باشد؛ بلکه مسیر شالودهشکنی از دوگانۀ اکثریتاقلیت را هموار کند. در نهایت نشان خواهیم داد که چگونه با کنارگذاشتن انگارههای پیشین در رابطه با هویت اکثریت و هویت اقلیت تصویر بیسابقهای از دموکراسی جلوهگر میشود که اصل «اقلیتشدن» در بَطن جریان انقلابی آن قرار دارد.