فاعلیت الهی در رویارویی با شرور طبیعی، از دیدگاه ملاصدرا و الهیدانان پویشی
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
3 گروه فلسفه و کلام اسلامی، پردیس خواهران دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران
doi
10.22061/orj.2025.11881.887چکیده
مسئله شرّ، کارزار مهمی برای ادیان توحیدی است؛ زیرا اگر خداوند علم بیکران، قدرت مطلق و خیرمحض است، چرا از پیدایش شرور در آفرینش خویش، جلوگیری نکرده است؟ الهیدانان پویشی با نفی فاعلیت تام، علم پیشین و قدرت مطلق الهی تلاش میکنند به این پرسش پاسخ دهند. بهباور ایشان تنها فعل خداوند در عالم، قراردادن امکانات در موجودات و هدایتگری آنها به سوی نظم و هماهنگی و اهداف الهی است. اما موجودات برپایه خلاقیت و اختیار خود، مسیر فعلیتشان را انتخاب میکنند و خداوند توانایی الزام آنها را در جهت نظم و هماهنگی ندارد. اکنون اگر انتخاب موجودات به سویی که خداوند به آن ترغیب میکند، نباشد، شرور طبیعی در عالم به وجود میآید. لذا مسئولیت شرور طبیعی در عالم به عهده خداوند نیست و شرور منافی خیریت خداوند نیست. اما ملاصدرا با فرض علم پیشین و قدرت مطلق الهی، فاعلیت بالتجلی خداوند را اثبات کرده و شرور طبیعی را منافی خیریت و قدرت مطلق الهی نمیداند. او متعلق جعل را وجود دانسته و درنتیجه شرور که از سنخ امور عدمی هستند را متعلق جعل الهی نمیداند. همچنین شرور را لازمه ذاتی عالم طبیعت دانسته و بیان میکند نفی شرور از عالم طبیعت یا مستلزم اجتماع نقیضین است و یا مستلزم عدم عالم طبیعت. بنابراین شرور طبیعی لازمه عالم طبیعت است و منافاتی با فاعلیت تام و وجوب ذاتی خداوند ندارد. این نوشتار با روش تحلیلی- انتقادی دیدگاه الهیدانان پویشی را برپایه ناسازگاری درونی آن و نیزدیدگاههای صدرا نقد کرده و پاسخ ملاصدرا را سازگار با مبانی فلسفی او میداند.