فرهنگ منطقهگرایی بر مبنای چرخش سازهانگارانه در روابط بینالملل
نویسندگان
1 استادیار گروه روابط بین الملل دانشگاه خوارزمی
doi
10.22059/jpq.2018.204871.1006770چکیده
منطقهگرایی از میانۀ دهۀ 1980 وارد سومین مرحلۀ تحول خود شده است. در این مرحله و با تثبیت چشمانداز تأملگرا در روابط بینالملل بهتدریج دیدگاههای جدید نیز در تحلیل منطقهگرایی جدید مساهمت کردند. در این میان چرخش سازهانگارانه در روابط بینالملل و آرای الکساندر ونت در نظریۀ اجتماعی سیاست بینالملل در توضیح فرهنگهای سهگانۀ آنارشی الگوی مناسب برای تحلیل منطقهگرایی جدید است. از این منظر و با تمرکز بر مفهوم منطقهبودگی که درکی سازهانگارانه از منطقه و منطقهگرایی نشان میدهد، در این مقاله نشان خواهیم داد که چگونه تعاملات منطقهای در سایۀ انگارههای مشترک سه نوع فرهنگِ منطقهگرایی هابزی، لاکی و کانتی شکل میگیرد. این فرهنگهای سهگانه منطبق بر سه سطح منطقهبودگیِ مجموعۀ منطقهای، جامعۀ منطقهای و جماعت منطقهای هستند.
