تبیین جهت گیری سیاست خارجی هند در حوزة ایندو- پاسفیک
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی گلستان
2 دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی
doi
10.22059/jhgr.2021.300614.1008105چکیده
طی یک ده ة اخیر تحولات ژئوپلیتیکی مهمی در حوز ة اقیانوس آرام و اقیانوس هند به وقوع پیوسته است که احتمالا ً در آ یند ة نه چندان دور این منطقه را به محور ثقل سیاست بین الملل تبدیل خواهد کرد. اصطلاحات ایندو - پاسفیک و آ سیا- پاسفیک ، که امروزه در توصیف این منطقه ب ه کار می رود، بیانگر شرایط ژئوپلیتیکی جدید و در عین حال نمایانگر قطب بندی های جدید در جهان است. محور اصلی ایندو- پاسفیک ایالات متحد ة امریکا و هند است و محور اصلی آسیا- پاسفیک چین و پاکستان است. س ؤ ال این است که جهت گیری سیاست خارجی هند در حوز ة ایندو- پاسفیک چیست و چه عواملی بر این جهتگیری تأثیرگذارند؟ فرضی ة مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی بررسی شده آ ن است که سیاست خارجی هند در ایندو – پاسفیک از « استراتژی توازن گریزان » پیروی میکند و علت آ ن نیز حساسیت های خاص منطق ة ایندو – پاسفیک برای منافع هندوستان است. هند ناچار است بین مجموعه ای از منافع و ملاحظات در حوز ة ایندو – پاسفیک تعادل برقرار کند و انجام دادن این کار سیاستمداران هند را با معمای پیچیده ای مواجه کرده است. یافته های مقاله نشان داد دولت ها در عرص ة روابط بین الملل هرگاه بر سر دوراهی سخت انتخاب قرار گیرند ، ناچارند برای پرهیز از آ سیب پذیری جانب احتیاط را رعایت کنند و لذا روابط خود را ب ه گونه ای تنظیم کنند که تعادل و توازن در آ ن رعایت شو د.