تبیین جهت ‏گیری سیاست خارجی هند در حوزة ایندو- پاسفیک

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی گلستان

2 دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی

doi
10.22059/jhgr.2021.300614.1008105
چکیده

طی یک ده ة اخیر تحولات ژئوپلیتیکی مهمی در حوز ة اقیانوس آرام و اقیانوس هند به ‏ وقوع پیوسته است که احتمالا ً در آ یند ة نه ‏ چندان دور این منطقه را به محور ثقل سیاست بین ‏ الملل تبدیل خواهد کرد. اصطلاحات ایندو - پاسفیک و آ سیا- پاسفیک ، که امروزه در توصیف این منطقه ب ه ‏ کار می‏ رود، بیانگر شرایط ژئوپلیتیکی جدید و در عین حال نمایانگر قطب ‏ بندی‏ های جدید در جهان است. محور اصلی ایندو- پاسفیک ایالات متحد ة امریکا و هند است و محور اصلی آسیا- پاسفیک چین و پاکستان است. س ؤ ال این است که جهت ‏گیری سیاست خارجی هند در حوز ة ایندو- پاسفیک چیست و چه عواملی بر این جهت‏گیری تأثیرگذارند؟ فرضی ة مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی بررسی شده آ ن است که سیاست خارجی هند در ایندو – پاسفیک از « استراتژی توازن گریزان » پیروی می‏کند و علت آ ن نیز حساسیت‏ های خاص منطق ة ایندو – پاسفیک برای منافع هندوستان است. هند ناچار است بین مجموعه ‏ ای از منافع و ملاحظات در حوز ة ایندو – پاسفیک تعادل برقرار کند و انجام ‏دادن این کار سیاستمداران هند را با معمای پیچیده ‏ ای مواجه کرده است. یافته ‏های مقاله نشان داد دولت‏ ها در عرص ة روابط بین‏ الملل هرگاه بر سر دوراهی سخت انتخاب قرار گیرند ، ناچارند برای پرهیز از آ سیب ‏ پذیری جانب احتیاط را رعایت کنند و لذا روابط خود را ب ه ‏ گونه ‏ای تنظیم کنند که تعادل و توازن در آ ن رعایت شو د.