بررسی رابطة متقابل امنیت و توسعه در مناطق مرزی ایران (مطالعة موردی: شهرستان های استان سیستان و بلوچستان)
نویسندگان
1 دانشگاه علم و صنعت ایران
2
3 دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22059/jhgr.2020.307177.1008156چکیده
منطق ة جنوب شرق کشور و درواقع استان سیستان و بلوچستان به لحاظ توسعه در جایگاه نامناسبی قرار دارد که با توجه به پتانسیل های بالقو ة خود ملزم به بحث و بررسی است. هدف از پژوهش حاضر تبیین رابط ة امنیت و توسع ة شهرستان های استان در جهت یافتن عواملی است که تنشهای موجود را کاهش دهد و نیز دست یابی به راهکارهایی جهت برقراری توسع ة نسبی و پایدار در سطح منطقه. پژوهش حاضر بر اساس هدف کاربردی و از نوع تحقیقات علمی است و بر اساس ماهیت از دو روش توصیفی - تحلیلی و همبستگی استفاده شده است. نخست امنیت و ابعاد آن طی مطالعات کتابخانه ای و میدانی با استفاده از تکنیک اِی.اِچ.پی[1] ارزیابی شد. سپس ، توسعه و ابعاد آن با توجه به شاخصهای منتخب در سطح هر شهرستان با روش تاکسونومی بررسی شد و با روش همبستگی ارتباط میان ابعاد امنیت و توسعه در سطح استان آزمون پیرسون گرفته شد. نتایج حاکی است که امنیت و ابعاد آن با توسعه و ابعاد آن شامل توسع ة اجتماعی ، فرهنگی ، و اقتصادی ارتباط چشم گیری دا رد و تغییر در هر ب ُ عد از امنیت تأثیر بسزایی در توسعه و ابعاد آن خواهد داشت و بالعکس. فقط در زمین ة توسع ة زیربنایی همبستگی معنادار حاصل نشد که با توجه به اینکه استان از لحاظ استقرار دارای فرصتی یگانه در میان همة استان های کشور است، توجیه شدنی است. درنهایت ، بین امنیت و توسعه رگرسیون گرفته شد که بر اساس نتایج 6 / 91 درصد از توسع ة استان را میتوان با برنامه ریزی در راستای بهبود امنیت استان تبیین کر د.