بررسی رابطة‏‏ متقابل امنیت و توسعه در مناطق مرزی ایران (مطالعة موردی: شهرستان‏ های استان سیستان و بلوچستان)

نویسندگان

1 دانشگاه علم و صنعت ایران

2

3 دانشگاه آزاد اسلامی

doi
10.22059/jhgr.2020.307177.1008156
چکیده

منطق ة ‏ جنوب شرق کشور و درواقع استان سیستان و بلوچستان به لحاظ توسعه در جایگاه نامناسبی قرار دارد که با توجه به پتانسیل‏ های بالقو ة خود ملزم به بحث و بررسی است. هدف از پژوهش حاضر تبیین رابط ة امنیت و توسع ة شهرستان ‏های استان در جهت یافتن عواملی است که تنش‏های موجود را کاهش دهد و نیز دست ‏ یابی به راهکارهایی جهت برقراری توسع ة نسبی و پایدار در سطح منطقه. پژوهش حاضر بر اساس هدف کاربردی و از نوع تحقیقات علمی است و بر اساس ماهیت از دو روش توصیفی ‏- تحلیلی و همبستگی استفاده شده است. نخست امنیت و ابعاد آن طی مطالعات کتابخانه ‏ای و میدانی با استفاده از تکنیک اِی.اِچ.پی[1] ارزیابی شد. سپس ، توسعه و ابعاد آن با توجه به شاخص‏های منتخب در سطح هر شهرستان با روش تاکسونومی بررسی شد و با روش همبستگی ارتباط میان ابعاد امنیت و توسعه در سطح استان آزمون پیرسون گرفته‏ شد. نتایج حاکی است که امنیت و ابعاد آن با توسعه و ابعاد آن شامل توسع ة ‏ اجتماعی ، فرهنگی ، و اقتصادی ارتباط چشم ‏ گیری دا رد و تغییر در هر ب ُ عد از امنیت تأثیر بسزایی در توسعه و ابعاد آن خواهد داشت و بالعکس. فقط در زمین ة ‏ توسع ة ‏ زیربنایی همبستگی معنادار حاصل نشد که با توجه به اینکه استان از لحاظ استقرار دارای فرصتی یگانه در میان همة استان‏ های کشور است، توجیه ‏شدنی است. درنهایت ، بین امنیت و توسعه رگرسیون گرفته‏ شد که بر اساس نتایج 6 / 91 درصد از توسع ة ‏ استان را می‏توان با برنامه‏ ریزی در راستای بهبود امنیت استان تبیین کر د.