اصول توسعۀ مبتنی بر حمل ونقل عمومی در مناطق شهری (مطالعۀ موردی: منطقۀ 3 شهر قزوین)

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی سبزوار

2

doi
10.22059/jhgr.2020.215905.1007302
چکیده

رشد جمعیت شهری در کشورهای در حال توسعه مشکلاتی مانند آلودگی زیست ‏ محیطی و بهداشتی، تردد زیاد اتومبیل ‏ های شخصی، و عدم سرزندگی شهرهارا به ‏ وجود آورده است. جنبش ‏ هایی مانند نوشهرگرایی در اواخر قرن بیستم در جهت رفع این مشکلات و افزایش پایداری شهرها ایجاد شدند. «توسعة مبتنی بر حمل ‏ ونقل عمومی» (یکی از مشتقات جنبش نوشهرگرایی) رویکردی است که با تأکید بر افزایش سیستم حمل ‏ ونقل عمومی و مناسب ‏ سازی محلات برای پیاده ‏ روی سعی در کاهش استفاده از خودروی شخصی دارد. از این الگو در دهه ‏ های اخیر با هدف افزایش کیفیت توسعه ‏ های جدید و بهبود وضع موجود استفاده شده است. قزوین پس از انقلاب رشد چشم ‏ گیری داشته و ازآنجا که رشد کالبدی شهر با گسترش زیرساخت ‏ های حمل ‏ ونقل عمومی مطابقت نداشته موجب بروز مشکلات مختلفی شده است. این پژوهش با هدف بررسی معیارهای توسعة حمل ‏ ونقل در منطقة۳ قزوین انجام شده است. برای دست ‏ یابی به هدف، نخست نظریات در زمینة توسعة حمل ‏ ونقل مطالعهو معیارهای بررسی این توسعه تدوین شد و در قالب پرسش ‏ نامه در محدودة مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی- تحلیلی است و در زمرة پژوهش ‏ های کمی و کیفی قرار می ‏ گیرد. در این پژوهش از روش تحلیل کیفی (تحلیل محتوا) و تحلیل کمی (آمار توصیفی و استنباطی) استفاده شده است. نتایج نشان می ‏ دهد منطقة۳ قزوین از نظر معیارهای توسعة حمل ‏ ونقل وضعیت متوسطی دارد. معیارهایی مانند دسترسی و پیاده ‏ مداری وضعیت متوسطی داشته و بایستی در جهت ارتقای وضعیت آن ‏ ها در منطقه برنامه ‏ ریزی شود. در انتها راهبردهایی برای بهبود منطقه از نظر توسعة مبتنی بر حمل ‏ ونقل عمومی ارائه شده است.