مطالعۀ تطبیقی برخی از مباحث خداشناسی در نهج البلاغه و حدیقةالحقیقۀ سنایی
نویسندگان
1 دکترای تخصصی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی، کرمانشاه
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه حکیم سبزواری
3 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی، کرمانشاه
doi
10.22084/nahj.2019.17751.2166چکیده
تأثیر مبانی و آموزههای اسلامی بر متون ادب عرفانی امری مبرهن است. دراینبین، نهجالبلاغه تأثیر شگرفی بر شاعرانِ عارف نهاده است و بسیاری از آنان کوشیدهاند تا با توجه به میزان درک و توانایی خود از نهجالبلاغه و آموزههای متعالی آن بهرهمند شوند. سنایی از جمله عارفانی است که در آثار خویش بهویژه در منظومۀ عرفانی حدیقةالحقیقه از نهجالبلاغه تأثیر پذیرفته و میزان این تأثیرپذیری قابلتأمل است و میتوان ادعا کرد که نهجالبلاغه یکی از مهمترین سرمشقها و آبشخورهای فکری او در وادی عرفان بوده است. ازاینرو، در این پژوهش میکوشیم تا با رویکرد تطبیقی چیستی خداوند را با تکیه بر سخنان امام علی(ع) در نهجالبلاغه و اندیشههای حکیم سنایی غزنوی در حدیقهالحقیقه بکاویم. برآیند پژوهش نشان میدهد که در زمینۀ خداشناسی مفاهیمی مانند ناممکنبودن شناخت کامل خداوند و ناتوانی عقل و حواس در شناخت پروردگار، محالبودن رؤیت حقتعالی، بیمکان و بیزمانبودن معبود، نفی جسمانیت خالق، بینیازی به ابزار در خلقت، دیدهنشدن با چشم سر و... در شمار مشترکات اندیشۀ امام علی(ع) در نهجالبلاغه و آراء حکیم سنایی در حدیقهالحقیقه است که یکی در قالب نثری فصیح و بلیغ و دیگری در جامۀ شعر نمود یافتهاند.