تجلی مفاهیم عرفانی مکتب جمال در معماری اسلامی (نمونه موردی: مسجد شیخ لطفالله اصفهان)
نویسندگان
1 دانشیار، گروه معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
doi
10.22061/orj.2025.2375چکیده
مکتب جمال، از مکاتب ارزشمند عرفانی در بطن فرهنگ اسلامی است که برپایۀ جهانبینی، هستی را آیینۀ تمامنمای جمال الهی میداند. عرفای ایرانی با ورود اندیشههای اسلامی، عرفان و مکتب جمال را اعتلا بخشیدند و هنرمندان مسلمان نیز با الهام از مبانی هستیشناختی این مکتب، آثاری از حقیقت مطلق و جمال الهی خلق کردند. ستایش زیبایی بعنوان یکی از ارکان استوار هستی و برای نیل به عشق الهی است. امروزه عرفان و اندیشههای آن، رو به آشفتگی و فراموشی نهاده است. در گذشته، معماری ایرانی برگرفته از مفاهیم فرهنگی خلق میشدند و فرهنگ نیز از معماری تاثیر میپذیرفت؛ تا بدانجاکه در آثار عرفانی، مخلوقات معماری زیبایی بیان شدهاند. بنابراین نیاز به رهایی اندیشههای عرفانی از این فراموشی و حفظ ارتباط مفاهیم فرهنگی با معماری لازم است و این سوال مطرح میگردد که تجلی اعتقادات و اندیشههای مکتب جمال از آثار گذشته، در بناهای تاریخی اسلامی چگونه بوده است؟ لذا هدف پژوهش، ابتدا شناخت ویژگیها و مولفههای مکتب جمال و تبیین مولفههای معماری برپایه آن و سپس تحلیل این مولفهها در بناهای تاریخی و مذهبی است. مسجد شیخ لطفالله به عنوان نمونۀ ارزشمند معماری اسلامی تحلیل شد. نتایج نشان داد که در مکتب جمال، موسیقی به دور شدن از بعد مادی و رسیدن به معنویت و اندیشیدن در زیباییها و زیبایی نیز در نهایت برای رسیدن به عشق الهی وجود دارد. همچنین مولفههای مکتب جمال بطورکامل در مسجد شیخ لطفالله وجود دارد و میتوان این مسجد را یکی از نمادهای مکتب جمال دانست.