نقش میانجی خودشفقتورزی در رابطۀ بین ذهنآگاهی و تحمل پریشانی معلمان
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران
2 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران.
doi
10.22070/tlr.2024.18450.1514چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودشفقتورزی در رابطۀ بین ذهنآگاهی و تحمل پریشانی معلمان انجام شد. این پژوهش بنیادی و مقطعی و توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعۀ آماری آن شامل معلمان مقطع ابتدایی شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۲-1401 بود. تعداد 250 نفر از این معلمان به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به مقیاس شفقت به خود و پرسشنامۀ پنجعاملی ذهنآگاهی و مقیاس تحمل پریشانی پاسخ دادند. دادههای پژوهش با استفاده از روش مدلیابی معادلات ساختاری و نرمافزارهای SPSS و LISREL تحلیل شدند. اثر مستقیم خودشفقتورزی و ذهنآگاهی بر تحمل پریشانی معنادار است (05/0>p). اثر غیرمستقیم ذهنآگاهی بر تحمل پریشانی ازطریق خودشفقتورزی معنادار است (05/0>p). همچنین مدل مربوط به نقش میانجی خودشفقتورزی در رابطۀ بین ذهنآگاهی و تحمل پریشانی برازش خوبی دارد (94/0 =CFI، 92/0 =NNFI، 94/0 =IFI، 91/0 =GFI، 079/0 =RMSEA). خودشفقتورزی نقش غیرمستقیمی در افزایش اثر ذهنآگاهی بر تحمل پریشانی معلمان دارد. توجه به این عوامل روانشناختی میتواند نقش مهمی در افزایش تحمل پریشانی معلمان و همچنین پیشگیری از آسیبهای جسمی و روانشناختی داشته باشد.