ابطال تشکیک عینی و حرکت جوهری در مکتب نومشّائی رجبعلی تبریزی
نویسندگان
1 دانش آموختۀ دکتری دانشگاه تهران پست دکتری از بنیاد علم ایران
doi
10.22061/orj.2025.2403چکیده
ایدۀ حرکت در جوهر اشیا که در اندیشههای پیشاسقراطی و برخی آثار عرفانی مطرح بود، از ابداعات فلسفی صدرالدین شیرازی به شمار میآید. این ایده، به طور مستقیم با مسئلۀ «تشکیک عینی» در ارتباط است و صدرا نیز پیشتر بر پایۀ دو نظریۀ «اصالت وجود» و «اعتباریت ماهیات» به تصویرسازی خاصّی از «تشکیک در حقیقت وجود» دست یافته بود. امّا از میان منتقدان تفکّر صدرایی، رجبعلی تبریزی با طرح اصطلاحاتی نو و ارتقای ادبیات مشّائیان، تفکّری نومشّائی پدید آورد تا یارای تحلیل و ارزیابی نظرات جدید فلسفی باشد. پژوهش پیش رو با روش توصیفی ـ تحلیلی، عهدهدار تبیین و ارزیابی پیشفرضهای تصوّری و تصدیقی تبریزی، در ابطال دو ایدۀ مرتبط «تشکیک عینی» و «حرکت جوهری» است. از تأمّلات بایسته در اندک آثار حکیم و تقریرات دروس او، به ویژه دو متن الاصول الآصفیة و تعلیقات قوامالدین رازی، دو گونه نقّادی نسبت به نظریۀ حرکت جوهری استنباط میشود: نخست نقض مقدّماتی که حرکت جوهری بر آنها ابتنا دارد که مهمترین آنها «ذات انگاری وجود»، «اعتباریت ماهیت» و «تشکیک عینی وجود» است و دوم، دلایل مستقل حکیم تبریزی در نفی حرکت جوهری که همگی بر اشکال معروف «گم شدن متحرّک» و تأکید بر بقای موضوع حرکت ابتنا دارند.