ارزیابی صفات محرک رشد گیاهی باکتریهای سودوموناس فلورسنت جداسازی شده از ورمیکمپوست
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه محقق اردبیلی
2 استادیار گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده کشاورزی دانشگاه ولی عصر رفسنجان
3 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه محقق اردبیلی
4 دانشیار گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه محقق اردبیلی
doi
10.22092/sbj.2020.122743چکیده
سودوموناسهای فلورسنت یکی از مؤثرترین گروه ریزجانداران افزایندهی رشد گیاه میباشند که به دلیل داشتن ویژگیهای منحصر به فردی از قبیل قابلیت تحرک در ریزوسفر، سرعت رشد و تکثیر بالا و پتانسیل بالای کلونیزاسیون ریشه گیاهان مختلف، توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب کردهاند. در اکثر پژوهشهای صورت گرفته در زمینه جداسازی این باکتریها، خاک ریزوسفری گیاهان مختلف معمولاً بهعنوان منبع جداسازی آنها استفاده میشود. این در حالی است که حضور باکتریهای سودوموناس در کودهای آلی مختلف و جداسازی آنها از این منابع توسط پژوهشگران گزارش شده است. لذا این پژوهش با هدف جداسازی سودوموناسهای فلورسنت از ورمیکمپوست، بررسی صفات محرک رشد گیاهی و بیوکنترلی این باکتریها انجام شد. بدینمنظور کود آلی ورمیکمپوست تازه از یک شرکت معتبر تولید کننده تهیه و پس از اندازهگیری برخی خواص شیمیایی و زیستی، باکتریهای سودوموناس فلورسنت با استفاده از محیط کشت KingBاز آن جداسازی گردید. سپس توانایی جدایههای جداسازی شده در تولید فیتوهورمون اکسین، حلکنندگی تریکلسیم فسفات، تولید سیدروفور و ترشح متابولیتهای محدود کنندهی رشد عوامل بیمارگر مورد ارزیابی قرار گرفت. در این تحقیق، در مجموع 43 جدایه سودوموناس فلورسنت بر اساس پرتوافشانی زیر لامپUV و خاصیت فلورسنس از ورمیکمپوست جداسازی و خالصسازی شد. نتایج حاصل از ارزیابی صفات محرک رشدی در باکتریهای جداسازی شده نشان داد که کلیه این جدایهها توانایی تولید اکسین و توانایی حلکنندگی فسفاتهای معدنی نامحلول را داشتند. متوسط میزان تولید اکسین 51/2 میلیگرم در لیتر بود. بیشترین (708 میلیگرم در لیتر) و کمترین (203 میلیگرم در لیتر) میزان حلکنندگی تریکلسیم فسفات به ترتیب مربوط به جدایههایP15 و P43 بود. جدایه P35 با نسبت قطر هاله به کلنی 04/2 (پس از 48 ساعت) و 12/2 (پس از 72 ساعت)، قویترین باکتری از نظر تولید سیدروفور بود. نتایج حاصل از اندازهگیری تولید سیانید هیدروژن نشان داد که 35/88 درصد از جدایهها توانایی ترشح این متابولیت را داشتند. در این آزمایش همه باکتریهای جداسازی شده قادر به تولید آنزیم پروتئاز نبودند. جدایه P17 با بیشترین نسبت قطر هاله به کلنی (7/2) قویترین باکتری از نظر تولید این آنزیم بود. تولید آنزیم سلولاز در هیچکدام از جدایههای مورد مطالعه در این پژوهش مشاهده نگردید.