بررسی روش های آموزش فلسفه به نوجوانان (با تاکید بر سه رویکرد مختلف در این زمینه)

نویسندگان

1 دانشجوی رشته فلسفه تعلیم وتربیت، دانشگاه علوم وتحقیقات.

2 دانش آموخته کارشناسی ارشد فلسفه تعلیم وتربیت.

doi
10.22070/tlr.2024.18549.1520
چکیده

مقدمه: امروزه  آموزش فلسفه در سطوح مختلف در عرصه جهانی مورد مطالعه قرار گرفته است . آموزش فلسفه به نوجوانان یکی از آن سطوح است . میدان نمایش فلسفه برای نوجوان عنصر روش است. زیرا تمام عناصر آموزش حتی اگر به بهترین صورت ممکن تهیه شوند مادامی که  به شیوه ای مطلوب ارایه نشود،کارایی لازم را نخواهد داشت.هدف  پژوهش حاضر  مطالعه وبررسی روش های آموزش فلسفه به نوجوانان با توجه رویکردهای مختلف در این زمینه است. در این راستا سه سوال مطرح است؟ روش های آموزش فلسفه به نوجوانان مبتنی بر رویکرد امریکایی -استرالیایی کدامند؟روش های آموزش فلسفه به نوجوانان مبتنی بر رویکرد فرانسوی کدامند؟ روش های آموزش فلسفه به نوجوانان مبتنی بر رویکرد انگلیسی کدامند؟روش : این پژوهش با استفاده از روش پژوهش کیفی از نوع مطالعات اسنادی به بررسی روش های آموزش فلسفه به نوجوانان  می پردازد. ابزار گردآوری داده­ها، فرم فیش­برداری است.. تجزیه و تحلیل داده­ها به صورت کیفی و مفهومی صورت گرفته است. داده ها ی گردآوری شده، با توجه به اهداف و سوالات تحقیق تنظیم ، سازماندهی ، طبقه بندی وکد گذاری گردیده است.یافته ها : در این پژوهش روش های آموزش فلسفه به نوجوانان در سه رویکرد مورد بررسی قرار گرفته است در رویکرد اول روش ها در امریکا از نظر لیپمن و شارپ شامل داستان، روش اکتشافی، کاوش جمعی، مباحثه، ایجاد حلقه های کندو کاو کلاسی و پرسش و پاسخ است و در استرالیا از نظر فیلیپ کم روش ها شامل: داستان، استفاده از سؤال، اجتماع پژوهشی، بحث گروهی و دیالکتیک ؛ و از نظر میلت شامل: اجتماع پژوهشی و تصاویر است. و در فرانسه از نظر برنیفیر شامل استفاده از سؤال برای شروع بحث، گفتگوی سقراطی، و اجتماع پژوهشی بوده است و در انگلستان از نظر فیشر ، گرت متیوز، ساتکلیف، شامل: داستان، حلقه های کندو کاو، مباحثه گروهی، نمایشنامه، ایفای نقش، موسیقی، اشیای دست ساز وگفتگوی سقراطی است.نتیجه گیری:  نتایج پژوهش نشان می دهد که هر سه رویکرد از روش های داستان های فلسفی، کاوش جمعی، حلقه های کندو کاو و پرسش و پاسخ استفاده می کنند و تفاوت آنها بویژه در رویکرد اول از داستان فلسفی برای شروع بحث استفاده می شود ولی در رویکرد دوم از پرسش فلسفی به عنوان سرآغاز استفاده می شود.