نوفهم سازی عمل تربیتی: روایتی از سفر تربیتی معلمِ اکنون، فراگیر گذشته و متخصص برنامه درسی آینده
نویسندگان
1 دانشیار گروه روشها و برنامههای درسی و آموزشی، دانشکده روانشناسی و علومتربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار گروه رهبری و توسعۀ آموزشی، دانشکده روانشناسی و علومتربیتی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری برنامهریزی درسی، گروه روشها و برنامههای درسی و آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم-تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه روشها و برنامههای درسی و آموزشی، دانشکده روانشناسی و علومتربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22070/tlr.2023.18092.1476چکیده
هدف پژوهش حاضر، شرح و توصیف سفر تربیتی نویسندۀ اول پژوهش در متن برنامهدرسی، در مقام فراگیر گذشته، معلم اکنون و متخصص برنامهدرسی آینده، و نوفهمسازی عمل تربیتی معلم بر مبنای استعارۀ تربیتی سفر است. طرح پژوهش حاضر از نوع کیفی است و بهلحاظ روش نیز در دستۀ تحقیقات روایی قرار میگیرد. روش کلی کار نیز بدین صورت است که نویسندۀ اول پژوهش، خود را بهمثابه معلم و درواقع، سوژهای برای تحلیل، مورد دروننگری عمیق قرار داده و روایت شخصی خود از پدیدۀ مورد نظر (در اینجا برنامهدرسی) را در قالب سبک روایی «خودمردمنگاری» ارائه کرده و سپس، جهت اعتبار بخشیدن به روایت خود، از روایت سه معلم دیگر، که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند (ترجیحی ملاکمحور) انتخاب شدهاند، در کنار روایت خود، استفاده نموده است. فرآیند اصلی استخراج مفاهیم و مضامین کلیدی نیز، با استفاده از روش هفت مرحلهای کلایزی (1987) انجام شده است. یافتههای پژوهش حاکی از ضرورت چرخش تئوری و عمل برنامهدرسی و باز تعریف مؤلفههای برنامهدرسی از ساده به پیچیده و از کمی به کیفی است.
