دولت و سیاستگذاری سرمایۀ انسانی در ایران (1392-1384)
نویسندگان
1 استادیار گروه مطالعات اجتماعی دانشگاه فرهنگیان
doi
10.22059/jpq.2016.59930چکیده
انباشت و بهسازی سرمایۀ انسانی نیازمند سیاستگذاری دولت است، اما هر دولتی این قدرت و توانایی را ندارد. نوع دولت و چگونگی شکلگیری آن متغیری تعیینکننده در کارایی و اثربخشی سیاستگذاری توسعۀ سرمایۀ انسانی است. در الگوی دولت توسعهگرا، توانمندی استخراجی و پاسخگویی بوروکراتیکِ شایستهسالار و عقلانیسازی روابط با جامعه، ظرفیت واستقلال نهاد دولت را افزایش میدهد. این در حالی است که عملکرد ضعیف و مشکلات تشدیدشده در حوزۀ سرمایۀ انسانی در دولت نهم و دهم، متأثر از برخی عوامل نهادی چون استمرار و تقویت سیاستهای پوپولیستی و عامهپسند، قانونگریزی و عدم التزام به قوانین، سیاستهای بازتوزیعی و انبساطی، بوروکراسی ضعیف و غیرحرفهای، نداشتن تعامل سازنده با ارکان دیگر نظام، تصمیمات شتابزده و غیرکارشناسی، ناتوانی در بهرهگیری از ظرفیتهای بینالمللی و ساخت ناکارامدرانتیری بوده است.