بررسی تربیت دینی صلح محور مبتنی بر کثرت گرایی دینی عرفانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفۀ تعلیم و تربیت دانشگاه شیراز
2 دانشیار فلسفۀ تعلیم و تربیت دانشگاه شیراز
doi
10.22059/jrm.2018.213335.629613چکیده
شاخصههای مؤثّر ارتباطی جهان حاضر در پی واکاوی اصولی معیّن برای حل منطقی تعارضات فعلی و یا به تعبیری دیگر، ایجاد صلح میان انسانهاست. با توجّه به نقش دین در زندگی جوامع و وجود کثرتهای روزافزون دینی، استفاده از رویکردی فعّال و صلح محور در عرصۀ تربیت دینی یعنی عرفان، ضروری مینماید، از این رو مقالۀ حاضر بر آن است تا با استفاده از یک روش توصیفی ـ تفسیری، تربیت دینی صلحمحور مبتنی بر کثرتگرایی دینی عرفانی را بررسی کند و پرسشهای اصلی آن عبارتند از: 1) منظور از کثرتگرایی دینی مبتنی بر عرفان چیست؟ 2) تربیت دینی صلحمحور مبتنی بر کثرتگرایی دینی عرفانی چگونه تربیتی است؟ نتایج پژوهش حاضر نشان میدهد که بر اساس نوع نگاه تربیت دینی صلحمحور مبتنی بر کثرتگرایی دینی عرفانی، میتوان مؤلّفهها و پیشزمینههایی نظیر ایجاد روحیّهی همدلی و مهرورزی، گفتمان دینی، تساهل و تسامح یا مدارا و ایجاد روحیّۀ مسئولیّتپذیری میان پیروان ادیان را در نظر گرفت که در زمینۀ تربیت دینی، زمینهساز آشتی و تفاهم میان آنها گردیده و به صلح و همزیستی مسالمتآمیز بینجامد.