پیشبینی کاربست فناوریهای آموزشی در تدریس: آزمون مدل مبتنی بر قصد انتقال آموزش
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری برنامه ریزی درسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
2 دانشآموخته دکتری مدیریت آموزشی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری برنامه ریزی توسعه آموزش عالی، دانشگاه مازندران، تهران، ایران.
4 دانشآموخته کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22070/tlr.2022.10218.0چکیده
مقدمه: هدف پژوهش حاضر پیشبینی کاربست فناوری آموزشی در تدریس با استفاده از نظریه رفتار برنامهریزی شده بود.روش: بدین منظور، از طرح پژوهش همبستگی- پیشبینی استفاده شد. نمونهای تصادفی به حجم 183 نفر از معلمان متوسطه اول شهر کرمانشاه انتخاب شد. به منظور گردآوری دادهها، از پرسشنامه محققساخته استفاده شد. روایی صوری پرسشنامه توسط جمعی از خبرگان دانشگاهی مورد تایید قرار گرفت. ضریب آلفای کرونباخ نیز نشاندهنده پایایی قابل قبول پرسشنامه بود. به منظور تحلیل دادهها، از مدلسازی معادلات ساختاری با کمک نرمافزار Smart PLS2 استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد که نگرش معلم و کنترل رفتار ادراک شده معلم پیشبینیکننده قصد کاربست فناوری آموزشی وی میباشد، اما هنجار ذهنی معلم قادر به پیشبینی قصد کاربست فناوری آموزشی در کلاس درس نیست. نتایج همچنین نشان داد که کنترل رفتار ادراک شده معلم و قصد معلم پیشبینیکننده رفتار واقعی کاربست فناوری آموزشی در کلاس درس است.بحث و نتیجهگیری: پژوهش حاضر نشان داد که نظریه رفتار برنامهریزی شده قدرت تبیین قصد رفتاری و رفتار واقعی در بافت کاربست فناوری آموزشی در تدریس را دارد. بنابراین، مدیران میتوانند از طریق آموزش و تجهیز کلاسها به امکانات زیربنایی همچون کامپیوتر و پروژکتور بستر را برای کاربست فناوریهای آموزشی در تدریس مهیا سازند.
