بررسی تأثیر مقادیر مختلف گوگرد بر قابلیت جذب عناصر غذایی در گندم
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
2 دانشیار پژوهش مؤسسه تحقیقات خاک و آب، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران
3 دانشجوی دکتری گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
4 دانشیار گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
doi
10.22092/sbj.2018.115695چکیده
وضعیت عناصر غذایی در برخی خاکها نشان میدهد که علیرغم وجود مقادیر فراوان برخی از عناصر غذایی در این خاکها، به دلیل بالا بودن مقدار pH، فرم محلول و قابل جذب این عناصر کمتر از مقدار لازم برای رشد و نمو مناسب گیاه میباشد. در مناطق خشک و نیمه خشک، مواد آلی و ترکیبات تولیدکننده اسید برای کاهش pH، به خاک اضافه میکنند. گوگرد عنصری از مهمترین ترکیبات مورد استفاده در اسیدی کردن خاک میباشد. در شرایط مناسب رطوبت، حرارت و تهویه گوگرد عنصری توسط موجودات ذرهبینی خاک به اسیدسولفوریک تبدیل میشود. این تحقیق به منظور بررسی تأثیرگوگرد بر قابلیت جذب عناصر غذایی خاک به مدت دو سال به صورت طرح پایه بلوک کامل تصادفی با پنج تیمار مصرف گوگرد(بدون مصرف، 500، 750، 1500 و 3000 کیلوگرم در هکتار) در سه تکرار بر روی گندم در قزوین انجام شد. نتایج سال اول و دوم نشان داد که اثر تیمارهای مختلف بر pH، غلظت سولفات، عناصر قابل جذب فسفر، پتاسیم، آهن و منگنز خاک در سطح یک درصد( 1%=a) معنیدار بود. علاوه بر این، در سال دوم نیز عناصر قابل جذب روی در سطح یک درصد( 1%=a) و مس در سطح پنج درصد( 5%=a) معنیدار بود. بیشترین میزان فسفر(567/34 میلیگرم در کیلوگرم)، آهن(64/5 میلیگرم در کیلوگرم)، در تیمار 1500 کیلوگرم گوگرد در هکتار در سال اول و بیشترین میزان روی(107/4 میلیگرم در کیلوگرم) در تیمار 1500 کیلوگرم گوگرد در هکتار، منگنز(38/19 میلیگرم در کیلوگرم) و مس(143/1 میلیگرم در کیلوگرم)، در تیمار 3000 کیلوگرم گوگرد در هکتار در سال دوم بدست آمد.