علوم انسانی اسلامی در ایران: واکاوی نقش جریانهای فکری پیش از انقلاب در شکل گیری آن
نویسندگان
1 استاد گروه علوم سیاسی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری گروه علوم سیاسی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpq.2016.57323چکیده
پس از انقلاب اسلامی در زمینۀ اسلامیسازی علوم انسانی در ایران مباحث فراوانی صورت گرفته است. در این پژوهش زمینههایی که موجب مطرح شدن چنین بحثی در میان اندیشمندان، دانشگاهیان و بهطور کلی در سطح جامعۀ ما شده، بررسی شده است. ریشههای این موضوع به تحولی فکری باز میگردد که بهتدریج از اواخر دهۀ 1320 شمسی در نگرش و بینش دینی اقشار تحصیلکرده و روشنفکر جامعه از یکسو و برخی روحانیان نواندیش از سویی دیگر پدید آمد. زمینۀ دیگر، به اوایل انقلاب اسلامی باز میگردد که وجود پارهای ناسازگاریها میان برخی دانشگاهیان با حکومت اسلامی، چه در قالب فعالیتهای گروههای سیاسی دانشجویی مخالف انقلاب مانند گروههای چپ و چه در قالب دیدگاههای عدهای از استادان، به ضرورت اسلامی کردن علوم انسانی و همراه ساختن آن با انقلاب افزود،. سرانجام با پیروزی انقلاب اسلامی تلاشهایی برای عملی کردن این تفکر در قالب انقلاب فرهنگی صورت گرفت.