اثر علّی ساختار توانمندساز مدارس و مسئولیت جمعی معلّمان بر خوشبینی علمی با واسطه تعهد عاطفی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2 دانشیار مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.
3 کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.
doi
10.22070/tlr.2021.3199چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثر میانجی تعهد عاطفی در روابط ساختار توانمندساز مدارس و مسئولیت جمعی معلّمان با خوشبینی علمی است. این تحقیق بر حسب هدف کاربردی و بر اساس شیوهی گردآوری دادهها توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلّمان شهرستان رزن با حجم آماری500 نفر بود. که بر اساس جدول مورگان تعداد 217 نفر به روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. دادهها از طریق پرسشنامههای استاندارد ساختار توانمندساز مدارس، مسئولیت جمعی، خوشبینی علمی و تعهد عاطفی جمعآوری گردید. به منظور بررسی روابط متغیرها در الگوی مفهومی از مدل معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که رابطهی بین ساختار توانمندساز با خوشبینی علمی از طریق تعهد عاطفی میانجیگری مـیشود. همچنین نقـش میـانجی تعهد عاطفی در رابطه بین مسئولیت جمعی و خوشبینی علمی تایید شد. نتایج همچنین نشان داد که بیشترین میزان همبستگی معنیدار به رابطـه بین مسئولیت جمعی با خوشبینی مربوط میشود. در الگوی مورد نظر، تمام وزنهای رگرسیونی به غیر از رابطهی بـین ساختار توانمندساز و خوشبینی علمی–از نظر آماری معنیدار بودند. آنگونه که نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهند، توانمندسازی و ارتقاء مسئولیت جمعی در مدارس بـا میانجیگری تعهد عاطفی میتواند تأثیر چشمگیری بر پیامـدها و باورهای مثبت همچون خوشبینی تحصیلی معلّمان، به عنوان یکی از عناصر بااهمیت و مؤثر در تحقق اهداف آموزش و پرورش داشته باشد.