جایگاه گروه‌ های قومی در قانون اساسی مشروطه و تاثیر موقعیت جغرافیایی و ژئوپلیتیک ایران درآن

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری گروه تاریخ ایران دوره اسلامی، واحد تربت حیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت حیدریه، ایران.

2 استادیار گروه تاریخ، واحد تربت حیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت حیدریه، ایران.

3 استادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.

doi
10.22034/jgeoq.2024.301701.3265
چکیده

یکی از جلوه‌های اساسی پیروزی مشروطه در ایران شکل‌گیری قانون اساسی و متمم آن است که نمود آزادی و حکومت قانون می‌باشد. بدون تردید گروه‌های قومی در شکل گیری و تداوم مشروطیت در ایران نقش ویژه‌ای ایفا نموده‌اند. با این‌حال در قانون اساسی مشروطه برخی از مسائل از جمله حقوق اقلیت‌های قومی مغفول واقع گردیده و واضعان قانون اساسی توجه چندانی به این مقوله نداشته‌اند. بدین ترتیب این سؤال مطرح می‌شود که جایگاه حقوق گروه‌های قومی در قانون اساسی مشروطه چگونه بوده است؟ فرضیه پژوهش حاضر این است که در قانون اساسی مشروطه توجه چندانی به گروه‌های قومی نشده است و علیرغم مدنظر قرار دادن انجمن‌های ایالتی و ولایتی در متمم قانون اساسی، نگرش حاکم مبتنی بر ناسیونالیسم و تمرکزگرایی بوده است. هدف پژوهش حاضر این است که با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی به نقش گروه‌های قومی در تحولات مربوط به مشروطیت و جایگاه این گروه‌ها در قانون اساسی مشروطه و دلایل مغفول ماندن و بی توجهی به آن ها بپردازد.