واکاوی تاثیر روایتنگاری تأملی بر توسعه حرفهای دانشجو معلمان دانشگاه فرهنگیان؛ پدیدارشناختی تجارب زیسته
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری برنامهریزی درسی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 استاد برنامهریزی درسی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22070/tlr.2019.3321چکیده
پژوهش حاضر با هدف واکاوی تاثیر روایتنگاری تأملی بر توسعه حرفهای دانشجو معلمان، انجام شده است.روش پژوهش کیفی و از نوع پدیدارشناسی است. جامعه پژوهش کلیه دانشجو معلمان رشته آموزش ابتدایی پردیسهای تهران بودند که تعداد 20 نفر (12 نفر دختر و 8 نفر پسر) به شیوه نمونهگیری هدفمند، انتخاب شد. دادهها از طریق مصاحبههای بدون ساختار، جمعآوری گردید و با استفاده از شیوه تحلیل محتوای مضمونی، تحلیل شد. یافتهها شامل نه مضمون اصلی؛ برنامهریزی، فرایند یاددهی یادگیری، برنامهسازی، تدبیر فکورانه، رهاییبخشی، هنرورزی در آموزش، توانمندیهای حرفهای، بافت و زمان بود. جنسیت بر این یافتهها تاثیر داشت. نقش هنرورزی روایتنگاری تأملی صرفاً از دید شرکت کنندههای دختر مورد توجه واقع شده است. تعدادی از آنها کارکرد برنامهسازی روایتنگاری را تایید نکردند. نتایج نشان داد؛ به منظور آزادسازی ظرفیت عظیم روایتنگاری تأملی، باید بر برخی موانع در سطوح سازمانهای مدرسه و دانشگاه غلبه نمود، موانعی که در اثر روابط و ضوابط اجرایی، برنامهای و زمانی به وجود آمدهاند. در غیر این صورت این ساز و کار مهم کارورزی به جای تربیت کنشگران فکور، به یک سری فعالیتهای مکانیکی تبدیل خواهند شد.
