زمینه های ساختاری نظریه پردازی ایرانی در روابط بین الملل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 دانشیار، گروه روابط بینالملل، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpq.2015.54853چکیده
با رؤیت اولین طلیعههای شکلگیری ادبیاتی دربارة نظریهپردازی ایرانی در زمینة روابط بینالملل، نویسندگان این مقاله درصدد آناند به ارزیابی زمینههای ساختاری تحقق بومیسازی نظریهپردازی روابط بینالملل بپردازند. در این چارچوب، نویسندگان برای رسیدن به درکی واقعبینانه از امکان یا امتناع نظریه(های) ایرانی در روابط بینالملل، اساسیترین این عوامل ساختاری را ذیل پنج عنوان بررسی کردند که عبارتاند از: موقعیتبینالمللی؛ منابع پایه؛ پویایی جامعة دانشگاهی؛ زمینههای سیاسی؛ استقلال فکری. با بررسی و ارزیابی این زمینههای ساختاری در ایران، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که اگرچه ایرانی کردن نظریة روابط بینالملل ممکن و مطلوب است، نخستین گام در این راه، بهرسمیت شناختن جایگاه و تأثیر موانع ساختاری در شکلگیری هر نظریة محتمل ایرانی است.