فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر بررسی توانایی ماندگاری باکتری سودوموناس فلورسنس به عنوان یکی از باکتری­های حل کننده فسفات بر روی نانوپروسیل-1(lus-1، نانوذرات سیلیسی) به عنوان حامل باکتری در تولید زادمایه نانوبیولوژیک بود. تیمارهای حامل مورد بررسی شامل: نانوپروسیل-1، ورمی­کمپوست، بنتونیت، خاک فسفات، و فرمولاسیون­های متفاوت از این مواد بود. بعد از تلقیح مواد حامل با باکتری سودوموناس فلورسنس زادمایه­ها ابتدا به مدت 15 روز در انکوباسیون (دمای 28 درجه سانتیگراد) و سپس در دمای 4 درجه سانتیگراد به مدت 180 روز نگهداری شدند. جمعیت باکتری­ها به روش کشت مستقیم در پلیت بر حسب CFU g -1 در زمان های 0، 15، 30، 60، 90 ، 120 ،150 و 180 روز شمارش شد. نتایج پس از 15 روز انکوباسیون نشان دهنده کاهش تعداد باکتری به جزء تیمار حامل ورمی کمپوست بود. به طوری که کمترین جمعیت را تیمار نانوپروسیل-1 به تنهایی و تیمار ترکیبی (نانوپروسیل-1+ بنتونیت+ خاک فسفات) با جمعیت صفر و بیشترین جمعیت را تیمار ورمی­کمپوست با جمعیت 107×77/7 دارا بودند. در پایان دوره نگهداری، جمعیت تیمارهای ترکیبی حاوی نانوذره  lus-1 (نانوپروسیل-1+ ورمی­کمپوست+ بنتونیت و نانوپروسیل-1+ ورمی­کمپوست+ بنتونیت+ خاک فسفات) نسبت به ورمی­کمپوست با جمعیت (107×42/2) نسبتاً فزونی یافته و به ترتیب با 107×45/6 و 107×19/4  بیشترین جمعیت را دارا بودند. نتایج این پژوهش نشان داد، استفاده از نانوپروسیل-1 به تنهایی احتمالاً بدلیل pH و قابلیت هدایت الکتریکی بالا و موارد ناشناخته دیگر برای کاربرد به عنوان حامل باکتری مناسب نیست، ولی استفاده از این حامل به صورت مخلوط با حامل­های دیگر به دلیل اثر تعدیل کنندگی سایر مواد، به عنوان حامل باکتری می­تواند پیشرفتی نو در تولید زادمایه­های نانو بیولوژیک باشد.