مدیریت محیط امنیتی و افق منطقه گرایی در سارک
نویسندگان
1 دانشیار روابط بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 استادیار روابط بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpq.2014.53368چکیده
«اتحادیة جنوب آسیا برای همکاری منطقهای» سارک، در سال 1985، برای گسترش همکاری میان کشورهای جنوب آسیا تأسیس شد. سارک فارغ از فضای جنگ سرد، بر مبنای ملاحظات فنی و اقتصادی، مستقل، و خودجوش به وجود آمد، اما رونقی در همکاری و همبستگی آنها پدیدار نشده است. در پاسخ به این سؤال که علیرغم برنامههای مختلف توسعه و گسترش سارک (1985-2014)، چه علل و شرایطی در تطویل ضعف و عدم پویایی آن دخیل بودهاند؟ در این مقاله، به تبیین این فرضیه میپردازیم که دگرگونی نظام امنیتی منطقة در جنوب آسیا از 1990 بیشترین تأثیر را در رخوت و عدم تعمیق منطقهگرایی در سارک داشته است. پویشهای ملی ناهمساز کشورهای منطقه پس از جنگ سرد، الحاق افغانستان به سارک (از 2007) و رویکرد قدرتهای بزرگ به منطقه، عقلانیت و عملکرد این سازمان را تحتالشعاع خود قرار داده است؛ بهطوریکه کشورهای منطقه توانایی مدیریت محیط امنیتی خود را نداشتهاند و تعمیق منطقهگرایی نیز آیندة روشنی ندارد.