دینداری پست مدرن و از خودبیگانگی ملی
نویسندگان
1 استادیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه تهران
doi
10.22059/jrm.2016.60546چکیده
دین از مهمترین عوامل تأثیرگذار بر شکلگیری و بقای «هویت ملی» است. هرگونه تحولی بر بروز اجتماعی دین میتواند هویت را دستخوش تغییراتی کند. مسئلة این نوشتار آن است که «پستمدرنیزاسیون دینداری» چه رابطهای با «از خود بیگانگی ملی» دارد. نوشتار حاضر، به روش تحلیلی و نه پژوهش پیمایشی تلاش میکند که رابطة معنادار میان این دو را به اثبات رساند. در تحلیل دینداری پستمدرن، به ویژگیهایی میرسیم که برای احساس تعلق به هویت ملی، مضر و مخرباند؛ از آن جمله میتوان به سطحی و روبنایی شدن دین، فرقهگرایی شدید، مصرفی شدن دین، تبدیل دین به حالتی که از آن به «دین خویشتن» یاد میتوان کرد و عرفیسازی جهان اشاره نمود. این ویژگیها موجب محو الگوها و مرجعیتهای اصیل، اهداف مشترک ملی، محرومیت جامعه از کارکرد انسجامبخشی دین، پلورالیسم و تضعیف جایگاه شعائر و مناسک دینی میگردند. این پیامدهای منفی که دامنگیر هویت ملی میگردند، بر دامنه و شدت از خودبیگانگی میافزایند.