رابطه علّی هوش عمومی و هوش هیجانی با عملکرد تحصیلی با میانجیگری اضطراب امتحان و سازگاری در دانش آموزان سال اوّل دبیرستان
نویسندگان
1
2
3
doi
10.22070/2.6.1چکیده
هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه علّی میان متغیرهای هوش عمومی و هوش هیجانی و عملکرد تحصیلی با میانجیگری اضطراب امتحان و سازگاری در دانشآموزان سال اوّل دبیرستانهای دولتی شهرستان بروجرد بوده است. نمونه پژوهش متشکل از 395 دانشآموز (197 پسر و 198 دختر) بوده که با روش نمونهگیری تصادفی چند مرحلهای، انتخاب شده اند. آزمودنیها پرسشنامههای اطلاعات شخصی، آزمون هوشی ریون، مقیاس هوش هیجانی پترایدز و فورنهام، مقیاس اضطراب امتحان اسپیل برگر و مقیاس سازگاری دانشآموزان دبیرستانی را تکمیل کرده اند. عملکرد تحصیلی دانشآموزان از معدل پایان سال تحصیلی آنها به دست آمده است. روش آماری مدل یابی معادلات ساختاری بوده است. نتایج نشان داد؛ مدل پیشنهادی، برازنده دادهها است و مسیرهای مستقیم از هوش عمومی به عملکرد تحصیلی و سازگاری، مسیر مستقیم از سازگاری به عملکرد تحصیلی مثبت و معنیدار است. مسیر مستقیم هوش هیجانی به عملکرد تحصیلی منفی و معنیدار است. مسیر مستقیم هوش هیجانی به سازگاری نیز مثبت و معنیدار است. مسیرهای مستقیم هوش هیجانی و هوش عمومی به اضطراب امتحان منفی و معنیدار است هم چنین مسیر مستقیم اضطراب امتحان به عملکرد تحصیلی منفی و معنیدار است. نقش میانجیگری سازگاری نیز تأیید شده است. تحلیل رگرسیون متغیرهای پیشبین روی عملکرد تحصیلی نشان داد؛ مجموع متغیرهای هوش عمومی، هوش هیجانی، اضطراب امتحان و سازگاری توانستند 0.59 واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین کنند همچنین مشخص شد که نقش هوش عمومی در مقایسه با هوش هیجانی در پیش بینی عملکرد تحصیلی، برجستهتر است.