مفهومسازی گفتمانی جنبش دانشجویی در ایران (مطالعۀ موردی دفتر تحکیم وحدت)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جامعهشناسی دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران
2 استادیار گروه جامعهشناسی دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpq.2014.52388چکیده
هدف این مقاله آن است که با اتکا به نظریات گفتمانی فوکو و استفاده از ظرفیتهای دیرینهشناسانه و برخی از امکانات تبارشناسانۀ وی و نیز با اتخاذ سطح تحلیل گفتمانی در فهم سنت و تجدد و نسبت میان آنها، به مفهومسازی و دورهبندی گفتمانی دفتر تحکیم وحدت از آغاز شکلگیری تاکنون بپردازد و افزونبر مشخص نمودن ویژگیهای گفتمانی هر دوره از حیث نسبت با گفتمان سنتی و تجددی، نشان دهد که در هر دوره چه نوع صورتبندی گفتمانی در دفتر تحکیم صورت گرفته و این صورتبندیها تا کدامین آستانه پیش رفتهاند. در این مسیر، روش دیرینهشناسانۀ فوکویی و استراتژیهای روششناختی وی مبنای کار قرار گرفت و پس از تعیین گزارهها (کنشهای کلامی و غیرکلامی مؤثر) به عنوان جامعۀ آماری، نمونهگیری هدفمند تا آنجا ادامه یافت که به اشباع رسید و دادههای برآمده از نمونههای جدید، چیزی بر اطلاعات پیشین ما نیفزود. با توجه به چنین مبنای نظری و روشی، مشخص شد که پنج دورۀ «تطور از گفتمان روشنفکری دینی به گفتمان اسلام ناب»، «بازتولید گفتمان اسلام ناب»، «تطور از گفتمان اسلام ناب به سمت گفتمان روشنفکری دینی»، «تطور از گفتمان روشنفکری دینی به گفتمان تجددی و تشدید نقاط تفرق گفتمانی» و «صورتبندی و تعمیق دو گفتمان متعارض (گفتمان مدرن و اسلام ناب) در دو تحکیم وحدت مجزا» را میتوان از هم جدا نمود.