ایران، چین و چالشهای فراروی همکاریهای فراگیر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 استادیار گروه مطالعات منطقهای دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpq.2013.36739چکیده
شرایط بهشدت متحول دوران پس از جنگ سرد با شاخصۀ وابستگی متقابل و جهانیشدن، ضمن گستراندن حوزههای موضوعی روابط میان کشورها، کنشگران متعددی را در عرصۀ سیاست خارجی به تکاپو واداشته است. نوشتار حاضر با هدف بررسی روابط ایران و چین، در این بستر متحول و در دوران بعد از انقلاب اسلامی بهویژه در دو دهۀ اخیر، با اذعان به شاخصۀ نوسان در روابط دوجانبه و درنظر گرفتن این سؤال که با وجود بنیانهای راهبردی مستعدّ همکاری فراگیر در نزد دو طرف، مهمترین موانع و چالشهای فراروی اتحاد استراتژیک میان چین و جمهوری اسلامی ایران کداماند، بر این اعتقاد است که عواملی چون تنشهای ساختاری، لابی رقبای منطقهای، انتظارات متفاوت و نقش آمریکا مانع از تحقق همکارهای فراگیر میان دو طرف شده است. بررسی نوسان روابط، بنیانهای راهبردی زمینهساز همکاری مشترک و در نهایت موانع فراروی تحقق همکاری فراگیر مهمترین بخشهای نوشتار حاضر است.