تاثیر تمریناتTRX بر شاخصهای حساسیت انسولینی، کیفیت زندگی، سلامت عمومی و ترکیب بدنی در مردان دارای اضافه وزن و چاق
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.
3 دانشجوی دکتری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22034/sbs.2025.520131.1137چکیده
مقدمه و هدف: روند رو به رشد چاقی با ابتلا به انواع بیماریها از جمله دیابت نوع دو رابطه مستقیم دارد. فعالیت بدنی نقش بهسزایی در کنترل وزن و پیشگیری از بیماریهای متابولیک دارد. هدف این مطالعه بررسی اثر هشت هفته تمرینات TRX بر شاخصهای حساسیت انسولینی، کیفیت زندگی، سلامت عمومی و ترکیب بدنی در مردان دارای اضافه وزن یا چاق بود. مواد و روشها: در این مطالعه نیمه تجربی 30 آزمودنی مرد دارای اضافه وزن یا چاق با دامنه سنی 20 تا 30 سال به صورت آزمودنیهای در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در گروههای تمرین (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. پروتکل تمرینات TRX شامل 8 هفته، 3 روز در هفته، 40 - 45 دقیقه بود. نمونههای خونی در دو مرحله پیش و پس آزمون برای ارزیابی متغیرهای خونی گرفته شد. تحلیل آماری دادهها از طریق آزمونهای آماری تی همبسته و تحلیل کوواریانس در سطح آماری 05/0P≤ با استفاده از نرمافزار آماری SPSS نسخه 23 انجام شد. یافتهها: در اثر مداخله تمرین TRX میانگین سطوح شاخصهای ارزیابی مدل هموستاتیک برای مقاومت به انسولین (HOMA-IR)، مک آلیس (McAuley’s)، کیفیت زندگی، سلامت عمومی، وزن، شاخص توده بدنی، نسبت دور کمر به دور لگن در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل کاهش معنیداری داشت (05/0P≤)؛ اما تفاوت میانگینهای دو گروه در شاخص بررسی کمی حساسیت به انسولین (QUICKI) معنیدار نبود (170/0=P). نتیجهگیری: با توجه به یافتهها به نظر میرسد انجام تمرینات TRX را میتوان به عنوان یک راهکار غیردارویی برای کاهش عوامل خطر (کاهش مقاومت به انسولین و افزایش حساسیت انسولینی)، بهبود کیفیت زندگی و سلامت عمومی در افراد دارای اضافه وزن و چاق پیشنهاد نمود.