فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: مربیان فوتبال همواره در پی یافتن کارآمدترین روش‌ها برای ارتقای آمادگی جسمانی بازیکنان هستند. در این میان، دو روش محبوب شامل تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) و بازی در ابعاد کوچک (SSG) است. هدف این مطالعه مقایسه تأثیر تمرینات تناوبی با شدت بالا در مقابل بازی در زمین‌های کوچک بر شاخص‌های عملکردی بازیکنان جوان نخبه فوتبال بود.مواد و روش­ها: در این مطالعه نیمه‌تجربی، با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون، ۳۴ بازیکن فوتبال نخبه جوان (میانگین سنی: ۱۷/۴ سال؛ قد: ۱۷۴/۸ سانتی‌متر؛ وزن: ۶۸/۹ کیلوگرم؛ شاخص توده بدنی: ۲۲/۵ کیلوگرم/مترمربع) به صورت تصادفی به سه گروه‌ تجربی HIIT، SSG و کنترل تقسیم شدند. گروه‌های تجربی به مدت شش هفته (سه جلسه در هفته) در پروتکل‌های مربوطه شرکت کردند. گروه HIIT  شامل چهار نوبت چهار دقیقه‌ای دویدن با شدت 80 درصد ضربان قلب بیشینه بود، در حالی که گروه SSG  به بازی شش در مقابل شش در زمین ۳۰×۴۰ متر پرداختند. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تی وابسته جهت ارزیابی تغییرات درون‌گروهی و از تحلیل کوواریانس با آزمون تعقیبی بونفرونی برای مقایسه بین‌گروهی استفاده شد. سطح معناداری P<0.05 در نظر گرفته شد.یافته­ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد هر دو گروه تجربی SSG و HIIT در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در عملکرد استقامتی، بیشینه اکسیژن مصرفی و چابکی داشتند. تحلیل‌های درون‌گروهی نشان داد پروتک HIIT تأثیرات مؤثرتری داشته و تنها گروهی بود که سرعت ۳۶ متر (۰/۰۱ = P) و مسافت یویو (007/0=P) را به شکل معناداری بهبود بخشید. هیچ‌یک از پروتکل‌ها تأثیر معناداری بر توان انفجاری بالاتنه و پایین‌تنه نداشتند.نتیجه‌گیری: هر دو پروتکل HIIT و SSG روش‌های مؤثری برای بهبود  عملکرد استقامتی و چابکی در بازیکنان جوان فوتبال هستند. با این حال، برای بهبود همزمان سرعت و استقامت هوازی، HIIT  روش بهتری به نظر می‌رسد، در حالی که SSG برای تقویت چابکی در یک محیط تخصصی و انگیزشی، انتخابی کارآمد است. برای توسعه توان انفجاری، افزودن تمرینات قدرتی اختصاصی به برنامه‌ها ضروری است.