تاثیر تمرین تداومی و محدودیت کالری بر ایزوپروستان 8، مالون دی-آلدئید و اینترلوکین 6 رتهای نر چاق
نویسندگان
1 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
2 استادیار، گروه حرکات اصلاحی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی،واحد کرمانشاه،دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
4 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد کنگاور، دانشگاه آزاد اسلامی، کنگاور، ایران
5 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد اسلام آباد غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامآباد غرب، ایران
doi
10.22034/sbs.2025.459679.1099چکیده
مقدمه و هدف: افزایش التهاب ناشی از چاقی روی سیستم های بدن اثر می گذارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر تمرین تداومی و محدودیت کالری بر ایزوپروستان 8، مالون دی آلدئید و اینترلوکین 6 رت های نر چاق انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، تعداد 24 سر رت نر به طور تصادفی در چهار گروه کنترل، تمرین، محدودیت کالری و تمرین+ محدودیت کالری تقسیم شدند. برنامه تمرین تداومی به مدت هشت هفته و شدت 24-33 متر در دقیقه با شیب 15 درصد حفظ شد و مدت زمان تمرین از 10 دقیقه در روز اول تمرین تا 60 دقیقه در روز، در هفته پنجم تمرین افزایش و تا انتهای برنامه با همین شرایط حفظ شد. گروه های دارای محدودیت، 50 درصد مقدار غذای مصرفی سایر گروهها را دریافت کردند. از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 0.05 استفاده شد.یافته ها: ایزوپروستان 8 در گروههای تمرین، محدودیتکالری و تمرین + محدودیتکالری نسبت به گروه کنترل بهطور معناداری کاهش یافت (P˂0.05). همچنین بین گروه تمرین + محدودیتکالری و محدودیت کالری نیز تفاوت معناداری وجود داشت. متغیرهای مالون دی آلدئید و اینترلوکین-6 در گروههای تمرین، محدودیتکالری و تمرین + محدودیتکالری نسبت به گروه کنترل بهطور معناداری کاهش یافت (P˂0.05).نتیجه گیری: هشت هفته تمرین تداومی به همراه محدودیت کالری، میتواند منجر به بهبود ایزوپروستان 8، مالوندیآلدئید و اینترلوکین-6 شود. تمرین به همراه محدودیتکالری بیشتر از تمرین بدون رژیم محدودیت کالری است.