تاثیر تمرین هوازی بر MDA, TAC, GPX, SOD در بافت قلب موشهای صحرایی نژاد ویستار
نویسندگان
1 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 دانشیار بافت شناسی مقایسهای، گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22034/sbs.2024.441193.1082چکیده
مقدمه و هدف: بیماری قلبی عروقی یکی از عوامل اصلی مرگ و میر در جهان است. مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر هشت هفته تمرین هوازی بر سطوح MDA، TAC، GPX و SOD در بافت قلب موشهای صحرایی نر سالم انجام شد.مواد و روشها: برای اجرای این مطالعه تعداد 12 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (وزن 21±253 گرم، سن: هشت هفته) بهطور تصادفی به دو گروه 1-کنترل سالم، 2- تمرین هوازی تقسیم شدند. پروتکل تمرین دویدن روی تردمیل با محرک صوتی با سرعت 5-24 متر در دقیقه برای 10-60 دقیقه، پنج روز در هفته برای هشت هفته بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، تمام موشها با محلول کتامین و زایلازین بیهوش شدند و نمونه بافت قلبی از موشها گرفته شد. سطح MDA ,TAC ,GPX SOD در نمونههای بافت قلب اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمون آماری تی مستقل در سطح معنیداری 0.05>P تجزیه و تحلیل شدند.یافتهها: نتایج نشان داد که پس از هشت هفته مداخله در گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل سطوح SOD و GPX افزایش و TAC و MDA کاهش یافت، اما این تغییرات معنیدار نبود (0.05<P).بحث و نتیجهگیری: با توجه به نتایج به دست آمده احتمالا میتوان گفت تمرینات هوازی منظم میتواند تاثیرات مثبتی بر کارایی سیستم آنتیاکسایشی بدن گذاشته و اثرات مضر رادیکالهای آزاد را خنثی نماید. همچنین تمرینات هوازی منظم در موشهای صحرایی منجر به استرس اکسیداتیو نمیشود.