فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: واسپین از جمله آدیپوسایتوکاین های پپتیدی مترشحه از بافت چربی است که در پاتوژنز چاقی و اختلالات همراه با آن نقش دارد. واسپین (مهارگر پروتئاز سرین مشتق از بافت چربی احشایی) به تازگی به عنوان آدیپوسایتوکاینی جدید با اثرات افزایش حساسیت انسولینی شناسایی شده است. اطلاعات اندکی در مورد اثرات تمرین ورزشی برغلظت واسپین وجود دارد. پژوهش حاضر تأثیر تمرینات استقامتی و HIIT را بر غلظت پلاسمایی واسپین در رت های نر چاق ویستار مورد مطالعه قرار داده است.مواد و روش­ ها: تحقیق حاضر از نوع تجربی تصادفی با طرح مقایسه­ دو گروه کنترل و تجربی بود. 30 سر رت (با میانگین و انحراف معیار وزنی 20±200 گرم و سن 8 هفته) به طور تصادفی به 3 گروه: "کنترل، گروه‌ تمرینی استقامتی و گروه تمرین HIIT" تقسیم شدند. هر 3 گروه شامل 10سر رت بودند. گروه‌های تجربی به مدت 12 هفته، تمرینات را بر اساس برنامه تمرینی 3 روز در هفته انجام دادند، در حالی که گروه کنترل تمرین ورزشی را انجام نداد. به دنبال 12 هفته تمرین، سطح واسپین پلاسما اندازه‌گیری شد. 36 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین و 10 ساعت ناشتایی، نمونه­ های خونی رت‌های تمام گروه‌ها پس از بریدن ناحیه صفاق مستقیماً از قلب گرفته شد. از آزمون کروسکال والیس جهت مقایسه میانگین سه گروه‌ تحقیق و آزمون یوی‌ من‌‌ویتنی برای مقایسه جفتی میانگین‌ها در سطح معناداری 0.05>P استفاده گردید.یافته‌ها: بعد از 12 هفته تمرین استقامتی و HIIT، سطوح واسپین، در گروه­ تمرین استقامتی و گروه تمرین HIIT در مقایسه با گروه کنترل، به­ طور معناداری کاهش یافت (0.001=P). پژوهش حاضر نشان داد، هر دو نوع تمرین استقامتی و HIIT، سطوح واسپین را به ­طور معناداری بهبود می‌بخشد.بحث و نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، می ­توان اظهار نمود که تمرینات استقامتی و HIIT می‌توانند به­ عنوان راهکاری جهت کاهش بافت چربی و آدیپوسایتوکاین­ ها از جمله واسپین وعوامل پیش التهابی دیگر مدنظر قرارگیرند.