بررسی تحول شکلی گنبدهای شلجمی با گریو بلند در خراسان بزرگ از دورۀ تیموری تا صفوی

نویسندگان

1 استادیار، گروه باستانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه نیشابور، ایران

doi
10.22034/hgj.2024.478258.1016
چکیده

یکی از انواع گنبدها در معماری دورة اسلامی، گنبد شلجمی است. این گنبد برای نخستین‌بار در دورة تیموری و بر آرامگاه خواجه احمد یسوی اجرا شد. اندکی بعد، به یکی از رایج‌ترین الگوهای دورة تیموری مبدل و تا سده‌های متأخر اسلامی ادامه یافت. در این پژوهش تلاش می‌شود تحول شکلی گنبدهای شلجمی از دورة تیموری تا صفوی در جغرافیای خراسان بزرگ موردبررسی و ارزیابی قرار گیرد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است و برای جمع‌آوری داده‌ها از مطالعات کتابخانه‌ای و بررسی میدانی استفاده شده است. این پژوهش نشان می‌دهد حداقل سه نسل متفاوت گنبدهای شلجمی در دورة اسلامی وجود داشته است. نسل اول گنبدهای شلجمی با خیاره‌های عمودی خیلی زود جای خود را به دومین نسل گنبدها داد. نسلی که با دوری از خیاره‌های عمودی، دارای گنبدهای کلاهخودی با نوک کمابیش تیز است. تغییر در اندازة گریو (ساق گنبد) و گنبد، وجه مشخصة نسل دوم گنبدهای شلجمی است. نسل سوم گنبدهای شلجمی دارای گریو بلند و گنبدهای مایل به کلاهخودی است. این نسل از گنبدهای شلجمی، نسبت به دو نسل قبل، از ارتفاع کمتری برخوردار است.