بازخوانی حکمتِ آرایههای معماری از منظر استادکاران آستان قدس رضوی (نمونه موردی: حرم مطهر رضوی)
نویسندگان
1 استادیار گروه معما ری، دانشکده هنر و معما ری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه معما ری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه معما ری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
doi
10.22034/hgj.2025.484906.1029چکیده
آرایههای معماری در بناهای مذهبی، بهویژه حرم مطهر رضوی، علاوه بر زیبایی بصری، حامل مفاهیم عمیق معنوی و الهی هستند که هدف آنها انتقال این مفاهیم به مخاطبان است. درک عمیق از حکمت و رموز پنهان در این آرایههای معماری، میتواند انعکاسی از پیوند زیباییشناسانه و هنری عناصر معماری با امر مقدس یا ارزشهای دینی باشد. پژوهش حاضر، به دنبال بازخوانی و تفسیر حکمت آرایههای معماری از دو منظر اساسی است: نخست، از خلال منابع مکتوب و دوم از نگاه استادکاران هنرهای صناعی آستان قدس رضوی. در ابتدا، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مطالعات کتابخانهای، مفاهیم مرتبط با آرایههای معماری در متون مکتوب بررسی شد، سپس با رویکردی میدانی و انجام مصاحبه نیمهساختاریافته با استادکاران آستان قدس رضوی، دیدگاه آنان درباره حکمتِ آرایههای معماری بررسی گردید و در پایان، نتایج این دو بخش با یکدیگر مقایسه و تحلیل شد. یافتههای این تحقیق بیانگر آن است که آرایههای معماری حرم مطهر رضوی، افزون بر زیبایی ظاهری، تجلی باورها، ارزشهای دینی و فرهنگ عمیقی است که بر طبق منابع مکتوب شامل 9 مفهوم کلی است. نتایج نشان میدهد که مؤلفههای نشأت گرفته از جهانبینی اسلامی در هنرهای صناعی حرم مطهر رضوی به روشهای مختلفی نمود پیدا کرده است که شامل «وحدت در کثرت»، «نور و سایه»، «نماد و رمز»، «انعکاس»، «عناصر طبیعت»، «هدفمندی»، «ارزشهای هندسی»، «سلسلهمراتب»، «هویت» و «زیبایی» است و مصاحبه با استادکاران آستان قدس رضوی نیز این مفاهیم را تصدیق کردند و به نمودهای آنان در حرم مطهر رضوی اشاره داشتهاند.