رابطه بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی مراجعان غیربستری: نقش واسطهای انعطافپذیری روانشناختی و خودشفقتورزی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران.
2 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران
doi
10.48308/jfr.2025.241419.2068چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطهای انعطافپذیری روانشناختی و خودشفقتورزی در رابطه بین کارکرد خانواده و تحمل پریشانی مراجعان غیربستری بود. این مطالعه از نوع بنیادی و به روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل مراجعان مراکز روانشناسی و مشاوره آرامش ماندگار شهر مشهد در نیمه اول سال ۱۴۰۳ بود. نمونهای به حجم ۳۱۸ نفر از مراجعان به روش در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل فرم کوتاه سنجش کارکرد خانواده، پرسشنامه انعطافپذیری روانشناختی، مقیاس خودشفقتورزی و مقیاس تحمل پریشانی بودند. دادهها با استفاده از شاخصهای توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اثر مستقیم کارکرد خانواده بر تحمل پریشانی و خود-سردی (ابعاد منفی خودشفقتورزی)، مثبت و معنادار است اما بر انعطافپذیری روانشناختی، منفی و معنادار است. اثر مستقیم انعطافپذیری روانشناختی بر تحمل پریشانی منفی و معنادار است اما اثر مستقیم خود-سردی بر آن مثبت و معنادار است (05/0 >p). یافتهها بیانگر آن است که کارکرد خانواده بهطور غیرمستقیم و بهواسطه انعطافپذیری روانشناختی و خود-سردی با تحمل پریشانی مرتبط است. یافتهها نشان داد که انعطافپذیری روانشناختی و خودشفقتورزی نقش مهمی در تجربه تحمل پریشانی دارند و مداخلات آموزشی و درمانی مرتبط با آنها میتوانند در افزایش تحمل پریشانی مراجعان غیربستری مؤثر باشند.
