پیش بینی نگرش به خیانت زناشویی در زنان براساس نقش خود طرحواره های جنسی و سبک-های عشق ورزی
نویسندگان
1 استاد گروه آموزشی مشاوره و راهنمایی دانشگاه خوارزمی.
2 دانشیار گروه مشاوره دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران
3 کارشناسی ارشد مشاوره خانواده دانشگاه خوارزمی
doi
10.48308/jfr.2025.233363.1646چکیده
خیانت زناشویی یک آسیب چند بعدی است که افراد تعابیر مختلفی از آن دارند و با گذر زمان شاهد کم شدن شکاف جنسیتی و درگیری بیشتر زنان در خیانت هستیم. هدف این پژوهش تعیین قدرت پیشبینی کنندگی خودطرحوارههای جنسی و سبکهای عشقورزی بر نگرش به خیانت در زنان میباشد. روش: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل زنان با تجربه تاهل مراجعهکننده به مراکز مشاوره و روانشناسی در شهر کرج سال 1400-1399 است. در این پژوهش 250 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامههای نگرش به خیانت واﺗﻠﯽ، مقیاس خودطرحوارههای جنسی زنان آندرسون و سیروانووسکی و پرسشنامه سبکهای عشقورزی (LAS) هندریک و هندریک پاسخ دادند.یافتهها: یافتهها نشان داد متغیرهای پیشبین ، با نگرش به خیانت رابطه معنیداری در سطح 05/0p< دارند. در این پژوهش خودطرحوارههای جنسی و سبکهای عشقورزی 16 درصد توانایی پیشبینی نگرش به خیانت را در زنان دارند. نتیجهگیری: براساس یافتهها بین سبکهای عشق ورزی دوستانه، فداکارانه و منطقی و خودطرحوارههای جنسی خجالتی/محافظهکار و صریح/ بیپرده با نگرش به خیانت رابطه منفی معنادار وجود دارد. همچنین بین سبکهای عشقورزی عاشقانه، بازیگرانه و وسواسی و خودطرحوارههای جنسی شهوانی/ رمانتیک با نگرش به خیانت رابطه مثبت و معنادار وجود دارد.