تبیین نقش پروژههای محرک توسعه در بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری (نمونه موردی : منطقه 11 شهر تهران)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، دانشکده علوم و فنون دریایی، تهران، ایران
3 گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، واحد یادگار امام (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/jsc.2021.266028.1390چکیده
از زمانی که توجه متخصصان و مدیران شهری به سمت حفظ و احیای بافتهای مرکزی و تاریخی شهرها منعطف گردیده، نظریات و رویکردهای متعددی در این راستا، تبیین شده است. از مهمترین این رویکردها که امروزه مورداستفاده قرار میگیرد، بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری است. یکی از مهمترین مسائل در رابطه با بازآفرینی بافتهای فرسوده خلق ارزش جهت ایجاد نقشهای مکمل برای این بافتها از طریق سایر پتانسیلهای موجود و مزیتهای مکانی محدوده از طریق اجرای پروژههای محرک توسعه است. بدین منظور این پژوهش پس از معرفی رویکردهای بازآفرینی، سعی در تلفیق اصول بازآفرینی با مؤلفههای خلق ارزش در بافت شهری در قالب چارچوب نظری تحقیق داشته است. در این راستا با استفاده از روش توصیفی – تحلیلی به دنبال پاسخ این سؤال است که، نقش پروژههای محرک توسعه در بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری (منطقه 11) چگونه است؟ جامعه آماری گروه خبرگان شامل اساتید و دانشجویان دکتری در رشتههای جغرافیا، برنامهریزی شهری و شهرسازی بوده و حجم نمونه آماری موردنظر در این پژوهش که از طریق نرمافزار Sample Power به دست آمدند تعداد 30 نفر میباشد. سپس، با استفاده از معادلات ساختاری و نرمافزار ایموس نسبت به ارزیابی شاخصها اقدام شده است. نتایج بهدستآمده با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی حاصل از نرمافزار ایموس، حاکی از وجود رابطه معنادار و با اثرگذاری مثبت پروژههای محرک توسعه در بعد کالبدی– فضایی با ضریب مسیر 56/0، اجتماعی با ضریب مسیر 49/0.، اقتصادی با ضریب مسیر 40/0 و زیستمحیطی با ضریب مسیر 35/0 و درمجموع پروژههای محرک توسعه با ضریب مسیر 63/0 بر بازآفرینی بافتهای فرسوده میباشد.